"แปลก?"
"ทำไมหาไม่เจอวะ?"
"ไม่มีเหตุผลแบบนี้นะ?"
ในห้องพักคู่ห้องหนึ่งของสถานทูต
ฉีเหมิ่งมีพลาสเตอร์ปิดแผลติดอยู่บนหัว ก้มหลังส่วนตัวโค้งลงคุ้ยหาอะไรบางอย่างอย่างเอาเป็นเอาตาย
ด้านข้าง อู่จิ้นนอนแผ่บนเตียง เลื่อนดูข่าวเรื่อง "บอยแบนด์หล่อสุดในเอเชีย" กับขบวนสวนสนามที่จัตุรัสแดงผ่านโทรศัพท์
เลื่อนเจอทีไรก็หัวเราะที โดยเฉพาะตอนเปิดดูคอมเมนต์ แทบจะหัวเราะจนน้ำมูกไหล
"ดูสิๆ ดูคอมเมนต์นี้สิ ล้วนแต่บอกว่าจะให้กำเนิดลูกกับพี่เฟิงกันทั้งนั้น"
"ยังมีอีก บอกว่าบอยแบนด์หล่อสุดในเอเชียสมชื่อจริง เห็นด้วยทั้งมือทั้งเท้า"
"แล้วยังมีอีกเพียบที่ถามว่าจะต้องทำยังไงถึงจะเข้ากองเกียรติยศได้"
"ฉีเหมิ่ง แกว่าสรีระร่างกายแบบฉัน เข้ากองเกียรติยศได้ไหม?"
พูดจบ อู่จิ้นยืนขึ้น เท้าคว่ำปลายเท้ายืนโพสท่าเทียบกระจกไปมา
แต่ฉีเหมิ่งกลับเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว งัดเง็ดเกาหัวจนขัดขวง
อู่จิ้นถามอย่างสงสัย: "แกเป็นอะไร จับเหาอยู่เหรอ?"
ฉีเหมิ่งถาม: "เห็นพวงกุญแจของฉันไหม?"
"ก็มันอยู่ตรงนั้นไม่ใช่เหรอ?"
ฉีเหมิ่งชี้ไปที่พวงกุญแจรูปสุนัขตัวเล็กที่อยู่บนเตียงของเขา
ของชิ้นนี้พวกเขาซื้อด้วยกันที่ร้านช่างตีเหล็กในจัตุรัสอนุสรณ์สถานนั่นเอง
อู่จิ้นตีได้จี้รูปหัวใจ ส่วนฉีเหมิ่งตีได้สุนัขตัวเล็ก ยังยืนยันหนักแน่นว่าหมาตัวนี้หน้าเหมือนหลี่เจียเซิ่ง ว่าจะเก็บไว้เป็นของขวัญให้เขาภายหลัง
ฉีเหมิ่งส่ายหัวแรง: "ไม่ใช่ตัวนี้ ฉันหมายถึงอันรูปเคียวกับค้อนนั่น พวงกุญแจอันนั้นหายไปแล้ว"
อู่จิ้นแปลกใจ: "ห๊ะ? แกไม่ใช่เก็บติดตัวมาตลอดเหรอ จะหาไม่เจอได้ไง?"
"ก็หายมันก็หาย ไม่ได้อยู่ที่นายเหรอ?"