ปัง! ปัง! ปัง!
ปืนกลรัวต่อเนื่องไม่หยุด!
เสียงปืนดังขึ้นไม่สะดุด
หลี่เจียเซิ่งถอยไปชายปากถ้ำ แล้วพาคนซุ่มยิงอยู่สองฟากข้าง
ตราบใดที่มีใครวิ่งตื่นตูมออกมาจากถ้ำ ก็จะถูกกระสุนยิงเข้าเป้าอย่างแม่นยำ ล้มลงไปกับพื้นทันที
พื้นที่ภายในถ้ำไม่ได้กว้างขวางอะไร การระเบิดบวกกับระเบิดแก๊สน้ำตา เพียงพอจะจุดชนวนความโกลาหลได้แล้ว
ตอนนี้ขอแค่ยึดปากทางออกไว้ให้มั่น พวกมันก็จะเหมือนแมลงหัวโตที่ขาดหัว วิ่งออกมาให้เก็บค่าประสบการณ์ไม่หยุดไม่หย่อน
ในเวลาเดียวกัน ที่รอยลึกด้านในถ้ำ มูฮาร่าหวาดกลัวสุดขีด คิดไม่ถึงเลยว่าศัตรูจะฝ่าด่านเวรยามรอบนอกเข้ามาได้ง่ายดายเพียงนี้
แถมยังบุกเข้ามาเงียบ ๆ โดยไม่ทำให้เครื่องเตือนภัยที่ปากทางเข้าถ้ำดังแต่อย่างใด
"ถอย! ถอยเร็ว!"
โชคดีที่กระต่ายปราดเปรื่องย่อมมีรังสามโพรง มูฮาร่าเตรียมเส้นทางถอยไว้ล่วงหน้าแล้ว
ถ้ำนี้ดูเผิน ๆ ไม่ใหญ่ แต่มีอุโมงค์ลับเร้นลับที่เชื่อมลงไปถึงเชิงเขา
แก๊สน้ำตาทำให้เขาน้ำตาไหลพราก ๆ รีบหยิบหน้ากากกันแก๊สขึ้นมาสวมคลุมใบหน้า แล้วเรียกลูกสมุนสนิทไม่กี่คนให้พากันอพยพออกทางอุโมงค์ลับ
การมีอยู่ของอุโมงค์นี้มีคนรู้เพียงหยิบมือ ณ บัดนี้มันก็กลายเป็นเส้นเชือกช่วีชีวิตสุดท้ายของเขา
"เร็ว เร็ว เร็ว! ไปเร็ว ไปเร็ว!"
มูฮาร่าเดินสะดุดล้มไปตลอดทางด้วยความหวาดหวั่นสั่นเทิ้ม กลัวว่าคนทางหลังจะไล่ทัน และเอาชีวิตเขาไป
อยู่ในประเทศนี้ต่อไม่ได้แล้ว เมื่อออกไปได้ เส้นทางถอยเพียงหนึ่งเดียวของเขาคือมุ่งไปทางเหนือของประเทศเพื่อนบ้าน เพื่อไปขอรับความคุ้มครองจากสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์
ช่วงแรกแคบมาก แทบจะให้คนเดินผ่านได้เพียงคนเดียว เดินไปได้ร้อยกว่าก้าวจึงจะเปิดโล่งออกได้