“ไม่เจอกันนานแล้วนะ”
“ก็จริง นานมากแล้ว”
ในห้องสมุดชั้นสองของคฤหาสน์ภูมิพล ฉินเฟิงนั่งอยู่ ส่วนท่านอาไชยืนอยู่
ท่านอาไชดูเหนื่อยล้าและแก่ลงมากกว่าเดิม ทั้งที่อายุเพิ่งจะเลยวงศ์ห้าไปเพียงเล็กน้อย แต่ข้างขมับทั้งสองข้างกลับแทบขาวซีบหมดแล้ว
ฉินเฟิงเอ่ยถาม “เล่าให้ฟังสิ ทำไมต้องแกล้งตาย”
“เพราะอยากมีชีวิตรอด”
“นายควรจะรู้ว่า ฉันตามหานายเจอด้วยเหตุผลอะไร”
“......”
เมื่อโดนถามแบบนั้น ท่านอาไชก็เงียบไป
เขาย่อมรู้ดีว่าฉินเฟิงมาที่นี่เพื่ออะไร และรู้ด้วยว่าฉินเฟิงก็คือคนที่สวมหน้ากากแพะขาวตัวนั้น
แม้ตอนนั้นอีกฝ่ายจะทำเสียงดัดแปลงมา แต่คาแรกเตอร์และแรงกดดันรอบตัวของบางคนนั้นเปลี่ยนยากมาก
ท่านอาไชโดยธรรมชาติเป็นคนเก่งเรื่องอ่านสีหน้าอารมณ์คน ไม่เช่นนั้นเขาก็คงไม่มาค้าขายอยู่ได้นานขนาดนี้ในที่อย่างสามเหลี่ยมทองคำ
“ผมไม่เคยเปิดเผยเรื่องของพวกคุณเลย”
“จริงเหรอ”
“ผมสาบานต่อสวรรค์เลย”
ท่านอาไชยกมือที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวขึ้น ชูนิ้วสามนิ้ว น้ำเสียงจริงจัง ท่าทีจริงใจ
ฉินเฟิงส่ายหัว “ภูมิพลไม่ได้ฉลาดขนาดนั้นหรอก นายไปเข้าฝ่ายเขาเพื่อแลกกับเส้นชีวิตเส้นใหม่ เขายอมไว้ชีวิตนาย แปลว่าเขาได้อะไรที่อยากได้จากนาย”
“ส่วนมันคืออะไรนั้น ไม่ยากเลยที่จะเดา คือนายบอกเขาว่าอย่าไปยุ่งกับโคลนตมนี้ และเป็นนายที่บอกเขาด้วยว่า เบื้องหลังมีพวกแบบไหนกำลังเล่นเกมกันอยู่”
ใบหน้าท่านอาไชซีดขาว แต่ก็ไม่ปฏิเสธ เพราะเขาก็ทำจริงอย่างนั้น
ตั้งแต่ศัตรูบุกเข้ามาอย่างกระหายและสร้างอำนาจในแถบสามเหลี่ยมทองคำ เขาก็คิดหาทางถอยไว้แล้ว