"ผู้พันหนุ่มออกมาแล้ว!"
ชั้นสี่ หน้าห้องน้ำชาย
เหล่าหน่วยรบพิเศษตำรวจติดอาวุธที่ซุ่มซ้อนอยู่เห็นฝางฉินลากร่างคนปิดตาขี้หูเปียออกมาจากห้องน้ำ
ทุกคนผ่อนความระวังทันที เดินหัวเราะครืนเข้าไปล้อมรอบ มีบางคนถึงกับถ่มน้ำลายรดใส่หัวโจกที่สลบไสว
"หนีสิไอ้หนู ไม่ใช่หนีเก่งนักเรอะ ทำไมตอนนี้ถึงหนีไม่เป็นแล้ว?"
"ผู้พันหนุ่ม คุณนี่เก่งจริง ๆ ดันมันไปขังไว้ในห้องน้ำเลย ไอ้นี่มันสมควรโดนตบแล้ว!"
"เอ๊ะ อีกสามคนทำไมยังไม่ออกมา? แล้วผู้พันหนุ่มคะ ทำไมไม่ถอดหน้ากากกันแก๊สล่ะ ไม่อึดอัดเหรอ?"
ฝางฉินชะงัก พยักหน้า รีบยื่นมือไปถอดหน้ากาก
แต่วินาทีถัดมา เขากลับเล็งปากกระบอกปืนใส่พวกเขาแล้วกดไก
ปากกระบอกพ่นเปลวไฟรัวเกรียว ที่ไหนโดนที่นั่นพวยพุ่งควันขาว
หน่วยรบพิเศษเหยี่ยวที่อยู่ใกล้ ๆ ต่างมึนงง ไม่มีใครคิดว่ารองหัวหน้าทีมจะลงมือใส่พวกตนเอง
แต่ก็ยังมีคนตาไวปฏิกิริยาไว พุ่งไปหลังที่กำบังรอดตายไปได้
"มันไม่ใช่รองหัวหน้าฝาง! เราโดนหลอกแล้ว!"
"อะไรนะ? เป็นไปได้ยังไง?"
หน้ากากกันแก๊สถูกถอดออก เผยใบหน้าของฉินเฟิง
ส่วนคนปิดตาขี้หูเปียที่เขาลากอยู่ในมือ หน้าฟกช้ำดำเลือด ไม่ใช่ใครอื่น
แต่คือรองหัวหน้าหน่วยรบพิเศษเหยี่ยว ฟางฉิน ที่โดนตีจนสลบไปแล้วนั่นเอง
ฉินเฟิงใช้ไอ้นี่เป็นโล่กันศร แล้วบุกเข้าไปราวเสือก้าวเข้าฝูงแกะ
แทบไม่ต้องออกแรงเท่าไร ก็ตามล่าคนที่เหลือจนหมดสิ้น
ขณะนี้ ทุกคนหน้าจอมอนิเตอร์ต่างค้างคาไปทั้งหน้า ตกใจสุดขีด