บูมบูมบูม......
เสียงระเบิดดังก้องขึ้นภายในฐาน
ในแสงเพลิง ดูเหมือนจะเห็นคนกำลังเต้นรำอยู่
บางคนกำลังกินข้าว บางคนกำลังเข้าห้องน้ำ บางคนกำลังอ้อยอิ่งเล่น
ทุกคนถูกระเบิดของฝ่ายตัวเองส่งขึ้นฟ้าไปโดยไม่ทันรู้ตัว ลอยขึ้นไปชิดดวงอาทิตย์
เต็นท์ของผู้บังคับบัญชากรมโลแกนอยู่ตำแหน่งด้านใน มีทหารยามเฝ้ารักษาอย่างแน่นหนาหลายชั้น ฉินเฟิงแทรกซึมเข้าไปไม่ได้ จึงวางระเบิดตรงนั้นไม่ได้
ฝั่งของโลแกนไม่โดนระเบิด แต่แรงกระแทกก็ยังทำให้เต็นท์เดินแถวของเขาโยกเยกไปมา และทำให้เยื่อแก้วหูของเขาปวดแสบปวดถี่
มองดูเปลวเพลิงและเสียงกรีดร้องไม่ไกลนัก เขาโกรธสุดขีด "เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
ลูกน้องรายงาน "ผู้การ มีศัตรูแทรกซึมเข้ามา!"
"หา หาตัวมันให้เจอ!"
"ครับ!"
เสียงคำสั่งพึ่งจบ เสียงปืนดังรัวต่อเนื่องขึ้นที่จุดไกลที่สุด
ในนั้นยังปนเสียงครก mortar และจรวด RPG ด้วย
เสียงปืนใหญ่กระจายตัวเป็นรูปพัด ทำให้โลแกนเข้าใจผิดทันทีว่ามีคนจำนวนมากกำลังจะบุกยึดฐานนี้
ตาของโลแกนเกือบพ่นไฟ แล้วก็โดนความโกรธทำให้เย็นวาบลง: พวกมันกล้ายังไง? กล้าได้ยังไง?
ฐานของเขานี่แม้จะไม่ถึงขั้นแน่นหนาราวป้อมเหล็ก แต่ป้อมปืนกลก็มีไม่น้อย ไม่รวมถังและรถหุ้มเกราะ
แม้พ่อค้ายาเสพติดและหัวโจกทั้งหมดในแถบนี้จับมือรวมกัน ยกทรัพย์สินทั้งหมดออกขายจนหมดตัว ก็ไม่มีทางหาอาวุธที่ดีกว่านี้ได้แน่
พวกตัวปลาร้าพวกนี้ ชักชอบหาเรื่องหาความตายเสียแล้ว!
โลแกนสั่งตอบโต้เต็มรูปแบบ ฉินเฟิงก็เผยตัวออกมา
เมื่อเผชิญหน้ากับการล้อมปราบของศัตรู เขาเหมือนปลาค้อ ฉกฉวยใช้ทุกสิ่งรอบตัวที่ใช้เป็นที่กำบังได้ และเร่เร้าต่อสู้กับศัตรู