โลแกนถามว่า "งานไปไหนมาได้ขั้นไหนแล้ว?"
ชายจมูกเหยี่ยวอีกฝั่งสาย ยิงปืนใส่ผู้หญิงกับเด็กในกระท่อมหลังนั้นต่อเนื่องกันไปหลายนัดด้วยสีหน้าเย็นชา "ถือว่าราบรื่น ไม่มีใครกล้าขัดขืน ส่งแป้งขาวกับเงินยกให้หมด"
"แต่ว่า...เราไม่เจอร่องรอยของพวกนั้นเลย เหมือนคนหายตัวไปได้"
โลแกนบีบกำปั้นแน่น "พวกมันไม่ได้หายไปไหน เมื่อกี้เพิ่งบุกมาสร้างเรื่องใหญ่ที่ฐานทัพ"
อับดุลลาตะลึงงัน "กล้าขนาดนั้นเชียว?"
โลแกนเล่าเหตุการณ์ก่อนหน้าให้ฟัง อับดุลลาก็รู้สึกงงเหมือนกัน
เสียแรงเสียเปล่าขนาดนี้ สุดท้ายแค่มายั่วมุก มันมาเพื่ออะไรกัน?
"คนที่ตายในแคมป์ส่วนใหญ่เป็นคนท้องถิ่น ผลกระทบยังไม่ถึงขั้นใหญ่ พวกแกยังไม่ต้องกลับมา ลาดตระเวนแถวนั้นไปก่อน ดูซิจะตีวงล้อมพวกมันได้ไหม ฉันส่งคนตามล่าไปแล้ว ตอนนั้นจะได้ปิดล้อมสองทาง"
"รับทราบ"
สายสัญญาณถูกวางลง โลแกนมองแคมป์ที่พังยับเหมือนถูกหมูป่าคุ้ย ใจยังคันยิบด้วยไฟโทสะ
เขาสั่งลูกน้องสืบสวนสุดฝีมือแล้ว ไม่ว่าพวกนั้นจะอยู่ฝ่ายไหน
เขาจะหั่นศพพวกมันเป็นพันชิ้นให้ได้!
ช่วงนี้เอง โลแกนนึกขึ้นได้ว่าเคยสั่งให้ลูกน้องลอบกำจัดโทมัส อู๋อย่างลับ ๆ
มองไปยังเต็นท์ห้องฉุกเฉินที่ถูกระเบิดจนแหลกลาญในระยะไกล และศพกระจุกกันอยู่ตามพื้นที่แหลกเหลวกับไหม้เกรียมอีกหลายศพ
เขาจึงคิดเองว่าไอ้โธมัสนั่นคงตายซะขนาดที่ตายไปแล้วอีกครั้งก็ยังได้
......
บ่ายวันนั้น ในพื้นที่โล่งแถบชานเมืองเมืองเล็ก ฉินเฟิงสูบบุหรี่ไป พลางแกล้งชำเลืองมองนาฬิกาข้อมือเป็นระยะ