ฉินเฟิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ
แล้วก็พบว่าตัวเองมาอยู่ในสถานที่แปลกตา
รอบ ๆ มืดสนิท ดูท่าทางเหมือนอยู่ในตู้คอนเทนเนอร์?
ส่วนตัวเขาเองถูกมัดมือไว้ข้างหลังด้วยรัดเกลับ แนบแน่นอยู่กับเก้าอี้ตัวหนึ่ง
ขณะนั้นเอง ประตูคอนเทนเนอร์ก็ถูกเปิดออก แสงไฟแรงสูงสองสายส่องตรงเข้ามาจากด้านนอกทันที
ฉินเฟิงแสบตาจนไม่สบาย สะดุ้งหันหน้าหนีตามสัญชาตญาณ ขณะที่เสียงฝีเท้าก็ดังเข้ามาจากด้านหน้า
พอเงยหน้ากลับ เขาเห็นคนแปลกหน้ายืนอยู่ตรงหน้าหลายคน คือหนุ่มผมสั้นหนึ่ง ลุงหัวเห็ดหนึ่ง กับสาวอายุน้อยมวนผมม้าหนึ่ง
"เธอแน่ใจนะว่าเราไม่ได้จับผิดคน?" ลุงหัวเห็ดหันไปมองหนุ่มผมสั้นอย่างสงสัย "ทางตำรวจแจ้งมาว่าเป็นนักศึกษาอายุราว 20 ปี ใส่แว่นไม่ใช่เหรอ?"
"อะ ชิ! เขาแต่งตัวปลอมตัวไว้ แค่นี้ก็มองไม่ออกเหรอ?" หนุ่มผมสั้นกลืนคำสบถไม่ทัน ขยิบตาใส่ยาว
แล้วเขาก็ยื่นมือออกไปฉีกปลอกหน้าปลอมของฉินเฟิงออก ทำให้ใบหน้าจริงปรากฏออกมา
สาวมวนผมม้าเมื่อเห็นหน้าฉินเฟิงก็ตาเป็นประกาย อุทานออกมาเป็นภาษาเกาหลีว่าหล่อมาก
แล้วก็ยิ้มแฉ่งเฮฮาอย่างเป็นแฟนคลับ แต่พอเห็นชายสองคนข้าง ๆ จ้องตัวเองแบบเต็มเปี่ยมด้วยความระแวง ก็รีบทำหน้าตาเก้อเขินทันที
หนุ่มผมสั้นเอาไม้เบสบอลในมือโกรกไปที่ไหล่ของฉินเฟิง แล้วถามว่า "มุนยูบินอยู่ที่ไหน?"
ฉินเฟิงเงยหน้ามองคนทั้งสาม "พวกคุณคือใคร?"
หนุ่มผมสั้นหึหึในคอ "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแก ตอบคำถามของพวกเรา!"
ฉินเฟิงถามเรียบ ๆ "พวกคุณไม่ใช่ทหาร ไม่ใช่ตำรวจ ก็ไม่เหมือนทหารรับจ้าง งั้นพวกคุณคือองค์กรอะไร?"
หนุ่มผมสั้นดูเหมือนจะหมดความอดทน คว้าคอเสื้อเขาขึ้นมา ขู่เสียงเย็น "ฉันให้โอกาสแกเป็นครั้งสุดท้าย ความอดทนของฉันมันมีขีดจำกัด!"
"ฉันก็เหมือนกัน"
เสียงพูดเพิ่งจบ ฉินเฟิงก็หลุดพ้นจากพันธนาการในพริบตา
เขาเขี่ยคออีกฝ่ายไว้ คว้าหัวแล้วฟาดลงกับผนังคอนเทนเนอร์เสียงดังโครม
เพื่อนทั้งสองของหนุ่มผมสั้นตกใจ รีบควักปืน แต่ฉินเฟิงเหวี่ยงเก้าอี้เข้าใส่จนล้มทั้งคู่กองกับพื้น