"หัวหน้า ตรงนี้มี......"
กลางแนวป่า ทหารคอบราที่กำลังค้นหาอยู่คนหนึ่ง บังเอิญสังเกตเห็นบางอย่าง
มันใช้เท้ากระทุ้งพื้นไปมา โดยไม่ได้ตั้งใจพบว่าใต้เท้าดูจะกลวงเป็นโพรง แต่เพียงก่อนที่มันจะทันใช้วิทยุสื่อสารติดต่อหัวหน้าหน่วยอย่างอามีรา
พื้นดินกลับถูกแรงมหึมาดันขึ้นมาทันควัน ต่อจากนั้นมือคู่หนึ่งก็เข้าคว้าข้อเท้าของมัน
หลงเทียนเหย่ไม่รอให้มันทันตั้งตัว กระชากมันลงไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว แต่อีกฝ่ายก็สะท้อนสัญชาตญาณ กดฝ่ามือทั้งสองลงกับพื้นเพื่อไม่ให้ใบหน้ากระแทกพื้น
การซุ่มโจมตีล้มเหลว หลงเทียนเหย่รู้สึกในใจว่าเรื่องไม่ดี เขาลืมไปว่าศัตรูคือทหารรบพิเศษ ไม่ใช่ทหารธรรมดา
ตราบใดที่ติดฉลากหน่วยรบพิเศษ ไม่มีข้อยกเว้น ล้วนเป็นหน่วยรบชั้นเลิศของกองทัพ แม้จะอ่อนแอที่สุด ปฏิกิริยาตอบสนองก็ยังเหนือกว่าหน่วยปกติมากมาย
หลงเทียนเหย่พุ่งตัวขึ้น ทะยานเข้ากดคอคู่ต่อสู้เอาไว้แน่นจนแน่นิ่ง แต่ศัตรูที่ถูกซุ่มโจมตีก็ชักมีดออกมาทันที แล้วแทงลงที่ต้นขาของเขา
แทงเข้าด้วยแรงหนัก ใบมีดจมลึก เลือดไหลเลื้อยตามคมมีด ความปวดทำให้ดวงตาของหลงเทียนเหย่แดงก่ำ ฟันเกือบจะบดขบเสีย
แต่เขากัดฟันแน่น ไม่ยอมส่งเสียงแม้แต่น้อย สองมือยังบีบคอศัตรูด้วยแรงไม่หยุด
ในที่สุด หลังการดิ้นรนช่วงสั้น ๆ ศัตรูก็หมดลมหายใจ
หลงเทียนเหย่ไม่กล้าพำนัก เขาแม้ไม่ทันจัดการศพ ก็รีบหลบหนีออกจากจุดนี้ทันที
แต่เพียงหนีไปได้ไม่ไกล เขาก็เหินย่างเท้าหยุดกะทันหัน มองรอบตัวพบว่ายังไม่มีใครสังเกตเห็นจุดนี้
คราวนี้เอง ความคิดที่กล้าหาญอย่างยิ่งก็ผุดขึ้นในหัว เขาใช้ผ้าพันแผลในชุดพยาบาลรัดแผลให้แน่น แล้วก้าวย่องกลับไปอย่างระมัดระวัง เปิดที่ปิดพรางบนพื้นอีกครั้ง เข้าไปซ่อนตัวในเซฟเฮาส์