ซุนเฉินกับอีกสองคนหลับตาแน่น
แต่ความเจ็บปวดและความตายที่คาดหวังไว้ กลับไม่มาถึง
พวกเขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เห็นอิฐในกำแพงโดนกระสุนเจาะเป็นรูเล็ก ๆ แตกร้าวไปทั่ว
ช่องเล็ก ๆ ที่แสงส่องทะลุผ่านบานประตูห้องน้ำ ก็ทำให้พวกเขารู้ชัดเจนว่า เสียงปืนเมื่อครู่นี้ไม่ใช่ฝันไป
หรือว่าศัตรูจะเล็งไม่แม่น ทำให้พวกเขารอดพ้นภัยไปได้?
ขณะที่ซุนเฉินกับอีกสองคนยังใจสั่น กำลังลังเลว่าควรจะเปิดประตูออกไปดูหรือไม่ กลับพบว่าประตูถูกใครบางคนเปิดออกเสียแล้ว
ในมือของฉีเหมิ่งเป็นไขควงกากบาทที่มีเลือดติดอยู่ ส่วนคนร้ายติดอาวุธเมื่อครู่นั้นกำลังนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เลือดจากลำคอไหลไม่หยุดเหมือนเปิดก๊อกน้ำ ร่างกายยังกระตุกเป็นจังหวะอยู่
"ตามฉันมา! ที่นี่ไม่ปลอดภัย!"
ฉีเหมิ่งเก็บปืนกลมือของศัตรูขึ้นมา แล้วควักลูกระเบิดมือสองลูก ไฟแช็กหนึ่งอัน และขวดเพลิงหนึ่งใบ
ซุนเฉินกับเพื่อนอีกสองคนถึงบางอ้อว่า ไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายยิงไม่แม่น แต่เพราะฉีเหมิ่งเข้าช่วยเสียทันเวลา ศัตรูถึงได้เล็งเปลี่ยนไป
"ข...ขอบคุณ..."
ซุนเฉินที่เพิ่งรอดปากนรกกลับมา กลืนน้ำลายแล้วพูดออกมาเสียงสั่น
ฉีเหมิ่งไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม แค่ให้ทั้งสามคนเดินตามหลังเขาไปให้แน่น
เมื่อไปถึงหน้าห้องน้ำ ฉีเหมิ่งยกมือขึ้นกำหนั่นเป็นสัญญาณหยุดเดิน ซุนเฉินกับเพื่อนรีบแนบตัวไปข้างกำแพงทันที
ดังที่คาด มีคนร้ายติดอาวุธวิ่งลงมาจากชั้นบน และตำแหน่งนี้เป็นจุดที่ยิงได้พอดี
ฉีเหมิ่งเก็บโอกาสนั้นไว้ได้ ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เล็งทางบันไดแล้วปล่อยกระสุนรัวออกไปเป็นสาย
ปะ ปะ ปะ!
คนร้ายร่วงลงไปทันที หัวทิ่มกลิ้งตกบันไดลงมา
"ไป!"
ฉีเหมิ่งพาคนรอดไปที่บันไดอย่างรวดเร็ว แล้วแย่งปืนไรเฟิลจู่โจมของคนนั้นมา
จากนั้นเขาโยนปืนกลมือ MP5 ในมือให้ซุนเฉิน พร้อมถามขึ้น