“โว้ย ฝนมาตอนนี้ได้ไง?”
เห็นสายฝนปรอยๆ ที่โปรยลงไม่หยุด สีหน้าของคณะผู้แข่งขันต่างบูดบึ้งขึ้นพร้อมกัน
การเดินทางข้ามภูเขาแบบติดอาวุธระยะ 80 กิโลเมตร ไม่ใช่ภารกิจที่เบาเลยตั้งแต่แรก
ระหว่างทางมีเพียงส่วนน้อยที่จะผ่านถนนสาธารณะ ส่วนใหญ่ยังต้องเดินทางผ่านเส้นทางภูเขา
การที่ฝนตก จะยิ่งทำให้ถนนและดินใต้เท้าเปียกลื่นเลนเยิ้ม ซึ่งจะทำให้ความเร็วในการเดินแถวของทุกคนช้าลงอย่างมาก
ขณะนี้เปาเผิงกำลังเดินนำอยู่ด้านหน้า ก้าวเท้าบ้างลึกบ้างตื้น
ถึงแม้หมู่ครัวของกองบัญชาการกองพลน้อยจะมีเขาคนเดียวที่สมัครเข้าร่วม แต่เฉินซานสี่ก็ใช้ความสัมพันธ์ เอาชื่อเขาไปแปะไว้ในนามกองร้อยอื่น
ตอนแรกอีกฝ่ายไม่ยอมเลย เพราะใครจะอยากให้ทีมมีตัวถ่วงที่คอยเป็นภาระลากขาลง
แต่เพราะหน้าของเฉินซานสี่ นายทหารผู้นำทีมก็เกรงใจที่จะปฏิเสธ
ก็อย่างไรก็ตาม พอถึงเทศกาลหรือวันเกิดของใคร ทุกคนก็ต้องพึ่งพาให้เฉินซานสี่ช่วยลงมือทำอาหารโต๊ะเต็มไปหมด
เขาเป็นหัวหน้าหมู่ครัวก็จริง แต่ก็เป็นคนโปรดของผู้บังคับการกองพลน้อย และแม้แต่เหล่าผู้บังคับบัญชาหลายคนในกองทัพ หน้านี้ต้องให้
เปาเผิงเองก็รู้ว่าตัวเองถูกยัดเข้ามาแบบฝืนๆ ไม่เป็นที่ต้องการ จึงอาสาเดินนำหน้าทีม ช่วยสำรวจและเปิดทาง
ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดค่ำลงทีละน้อย และพวกเขาต้องรีบขึ้นไปข้ามยอดเขาลูกหน้าให้ได้
เปาเผิงเช็ดน้ำที่ใบหน้าไปพลางๆ ส่องไฟฉายไปด้านหน้า
แล้วเขาก็เห็นถุงขนมซองหนึ่งอยู่ข้างหน้า
เขาทำสัญญาณกลับด้านหลังทันที บอกให้ทุกคนรู้ว่ามีการค้นพบอะไรบางอย่าง
“ซองขนม?”
“ดูยังใหม่อยู่เลยนะ”
หัวหน้าทีมนี้คือนายร้อยตรีหัวหน้าหมู่พัน
เขาดูวันที่ผลิต และความใหม่เก่าของซองบรรจุภัณฑ์ แล้วสรุปได้ว่าต้องเพิ่งทิ้งไว้ที่นี่ไม่นานมานี้