“ฉันจะเอาชีวิตนาย!”
มองจ้าวเผิงเฟยที่ล้มป่วยลงกลางแอ่งเลือด
ฉินเฟิงเดือดพล่านราวกับภูเขาไฟระเบิด ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ
เขาเหวี่ยงกริชสามคมออกไปอย่างเต็มแรง แต่แพะดำบิดตัวหลบได้ทัน
ทว่าวินาทีถัดมา ฝ่าเท้าที่ปกคลุมไปด้วยโคลนสองข้างก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา แล้วขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว
บึม!
ใบหน้าทั้งใบของแพะดำโดนฟันเข้าอย่างจังเต็ม ๆ
ร่างทั้งร่างกระเด็นไปราวกับกระสุนปืนใหญ่ พุ่งชนเข้ากับต้นไม้อย่างหนักหน่วง
เขาโดนชนจนมึนงงไปทั้งตัว เหมือนกระดูกทั้งร่างแทบจะแตกกระจาย ส่วนฉินเฟิงที่ร่วงลงพื้นเองก็โดนแรงกระแทกไม่เบาเช่นกัน
แพะดำค่อย ๆ พยุงต้นไม้ลุกขึ้น เขาลุกขึ้นก่อนเป็นคนแรก แล้วชี้ไปที่ตำแหน่งหัวใจของตัวเองพลางหัวเราะฮา
“ใช่แล้ว... ความรู้สึกนี้แหละ มันเจ็บตรงนี้ใช่ไหม ทรมานใช่ไหม อยากฆ่าฉันเป็นชิ้น ๆ ใช่ไหม?”
ฉินเฟิงไม่เสียเวลาพูดจาไร้สาระ ลุกจากพื้นเก็บปืนสไนเปอร์ที่ศัตรูล้มทิ้งไว้ขึ้นมา แล้วก้าวเดินเข้าไปหาทีละก้าว
ตอนนี้สภาพของฉินเฟิงเองก็ย่ำแย่ไม่ต่างกัน ร่างกายบาดเจ็บหลายจุด บ่าซ้ายมีรูเลือดเปิดโพลงอีกหนึ่งแผล
เขาไม่คิดว่าแพะดำจะขี้คิดขนาดนี้ แกล้งทิ้งกริชสามคมไว้ตรงจุดนั้นก่อน เพื่อล่อให้ตัวเองไปเก็บ
ถ้าตอนนั้นเขาไม่หลบกระสุนนัดนั้น ผลลัพธ์คือลำคอโดนกระสุนเจาะทะลุ
แต่พอหลบได้ ผู้เคราะห์ร้ายก็กลายเป็นจ้าวเผิงเฟยที่นั่งเรือเร็วหนีออกไปหลายร้อยเมตรแทน
ไม่ว่ายังไงก็เป็นทางตายทั้งนั้น... ต่างกันแค่ว่า ใครจะเป็นฝ่ายตาย ระหว่างเขากับจ้าวเผิงเฟย?