รถบรรทุกทหารพุ่งทะยานไปบนพื้นดินสีเหลือง
ด้านหลัง ฝุ่นควันที่ถูกกวาดขึ้นสูงเท่าตึกหลังเล็ก
เฉินจื่อหลงนั่งอยู่ในรถบรรทุกทหารที่สั่นคลอนกระเพื่อมไปมา แง้มมองผ่านรอยแยกของผ้าใบไปยังที่ราบสูงสีเหลืองนอกนั้น
เขารับรู้เรื่องภูมิภาคตะวันตกเฉียงเหนือมานับไม่ถ้วนจากภาพยนตร์ แต่ที่ได้ลงไปสำรวจแดนนี้จริง ๆ นี่ก็เป็นครั้งที่สองแล้ว
ครั้งแรก คือการฝึกประลองเมื่อไม่นานมานี้ ที่ที่กองพลเสริมของพวกเขาในฐานะกองสนับสนุน ลงสนามประลองกับฝ่ายน้ำเงิน
ครั้งนี้ เขากลายเป็นมาคนเดียว — แน่นอนว่าในตู้รถก็มีคนอื่นอยู่ด้วย แต่เขาไม่รู้จักสักคน
"เฮ้ ท่านผู้นำ คุณมาจากหน่วยไหนเหรอ"
ขณะนั้น จ่าอาวุโสชั้นสามหน้าตาซื่อ ๆ ที่เป็นคนชอบเข้าหาคนง่ายก็เดินเข้ามาทัก
เฉินจื่อหลงมองหน้าเขาแวบหนึ่ง "อย่าเรียกผมว่าท่านผู้นำ ผมเหมือนพวกคุณแหละ ผมเป็นผู้บังคับกองร้อยของกองพลเสริม กองทัพที เขตรบตะวันตกเฉียงใต้ ชื่อเฉินจื่อหลง แล้วคุณล่ะ"
จ่าอาวุโสชั้นสามยิ้ม "ผมมาจากกองทัพเอช กองพลภาคสนาม ผมชื่อหลี่ซื่อ"
ได้ยินชื่อนี้ คนแถวนั้นก็เริ่มล้อเลียนกันขึ้นมา
"คุณชื่อหลี่ซื่อ แล้วมีน้องชื่อจางซานอีกคนไหมล่ะ"
"แล้วคุณรู้ได้ไง"
จ่าอาวุโสชั้นสามยิ้มจนดูซื่อ ๆ น่ารักเป็นพิเศษ เสียงพูดเต็มไปด้วยกลิ่นอายมณฑลเหอหนาน
หน้าดำตัวเตี้ย ดูคล้ายตัวละครสวี่ซานตัวในละครเรื่องหน่วยรบพิเศษจู่โจมอยู่ไม่น้อย
พอมีคนเริ่ม คนที่เหลือก็เปิดปากคุยกันทันทีเหมือนเปิดกล่องของเล่น ต่างเข้าหากันอย่างเป็นกันเอง
คุยไปคุยมาถึงได้รู้ว่าในรถคันนี้ไม่ได้มีแค่ทหารจากเขตรบตะวันตกเฉียงใต้ แต่ยังมีคนจากเขตรบภาคกลางด้วย
ตัวตนของทุกคน ไม่ใช่รองผู้บังคับกองร้อยของกองร้อยลาดตระเวน ก็คือทหารฝีมือเด็ดของแต่ละหน่วย ไม่เช่นนั้นก็คือคนที่ผู้บังคับบัญชาหวังให้เติบโตเป็นพิเศษ