ในสถานทูตของประเทศเหยียนประจำประเทศเพื่อนบ้าน กำลังมีการประชุมเจรจาแลกเปลี่ยนอย่างเป็นมิตร
เนื้อหาการประชุม คือการกระชับความร่วมมืออย่างลึกซึ้งและการแลกเปลี่ยนอย่างแนบแน่นระหว่างประเทศเหยียนกับประเทศเพื่อนบ้าน
ครอบคลุมหลายด้าน ทั้งวัฒนธรรม การศึกษา เศรษฐกิจ ศาสนา และองค์กรระหว่างประเทศ ซึ่งมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการพัฒนาความสัมพันธ์ของทั้งสองประเทศ ตลอดจนสันติภาพและการพัฒนาของภูมิภาคและของโลก
เนื่องจากเนื้อหาการประชุมครั้งนี้ตั้งใจมุ่งสู่ผลประโยชน์ร่วมกันแบบทั้งสองฝ่ายชนะ จึงมีการผ่อนปรนกันบ้างในหลายโครงการ
แต่เมื่อเรื่องระดับเศรษฐกิจ การศึกษา และวัฒนธรรมคุยกันจบ และเริ่มเข้าสู่ประเด็นเรื่องดินแดน สถานการณ์ก็เกิดความไม่คาดคิด ท่าทีของทูตฝ่ายเราก็เปลี่ยนจากอ่อนโยนที่เคยเป็นมา กลายเป็นแข็งกร้าวอย่างยิ่ง
"ดินแดนเหล่านี้แต่โบราณกาลคืออาณาเขตอันเป็นของแผ่นดินประเทศเหยียนโดยแท้ ข้อเรียกร้องอันไร้เหตุผลของพวกคุณ เราเป็นไปไม่ได้เลยที่จะยอมรับ"
คนที่นำฝ่ายตรงข้าม เป็นนายพลตัวใหญ่หนวดเครารุ่งริ่งที่ดูห้าวหาญน่าเกรงขาม ชื่อพิมข่าน ตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดกองทัพบก
พิมข่านส่ายนิ้วเบา ๆ แล้วยิ้มพูดว่า "ท่านทูตโจว ถ้อยคำที่ท่านพูดนั้น ขออภัยที่ผมไม่เห็นด้วย พวกเราเหมือนกับพวกคุณ ต่างเป็นประเทศอารยธรรมโบราณที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน ความสัมพันธ์แต่เดิมก็ดีต่อกัน ไม่เช่นนั้นก็คงไม่มีตำนานไซโยจิ และก็คงไม่มีพุทธศาสนาแผ่เข้าไปยังประเทศของพวกคุณ"
"ในเชิงรากเหง้าทางวัฒนธรรม เรามีหลายอย่างที่คล้ายคลึงกัน แม้ในอดีตจะมีความเข้าใจผิดกันบ้าง แต่ผมเชื่อมาตลอดว่าความเข้าใจผิดนั้นลบล้างได้ เหมือนอย่างตอนนี้ที่พวกเรานั่งคุยเรื่องความร่วมมือกันอย่างเป็นมิตร นี่จะเป็นแรงผลักดันอย่างยิ่งใหญ่ต่อการพัฒนาและแลกเปลี่ยนของทั้งสองฝ่าย"
"ส่วนเรื่องที่ท่านว่าว่าดินแดนนี้แต่โบราณเป็นของพวกคุณ ข้อนี้ผมไม่ยอมรับ เพราะตำราโบราณของพวกคุณก็มีบันทึก แต่ตำราโบราณของพวกเราก็มีบันทึกเช่นกัน"
ทูตโจวพูดอย่างจริงจังว่า "ตำราโบราณของพวกคุณ ถูกพิสูจน์แล้วว่าแต่งขึ้นลอย ๆ ส่วนของพวกเรามีหลักฐานชัดเจนที่จะยืนยันได้"