"พ่อของลูกนี่ พ่อกับแม่จะหลอกเขาไปถึงไหนกันแน่"
"รอเขายื่นเรื่องขอปลดประจำการ พอกองทัพอนุมัติ เราก็จะได้กลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิมแล้ว"
"ต้องรออีกนานแค่ไหนล่ะ ชีวิตทุกข์ยากแบบนี้ ฉันไม่อยากทนแล้ว......"
ในตึกพักอาศัยเก่าๆ แม่ของหลี่เจียเซิ่งนั่งอยู่บนถุงพลาสติกสีแดง กินสุกี้เนื้อชั้นดีในกล่องเดลิเวอรี่ไปพร้อมกับหน้าเคร่งเครียด
หลี่เจียเซิ่งกลับมาได้มากกว่าหนึ่งสัปดาห์แล้ว เธอต้องกินข้าวกับผักปลาโอ๊ยทุกวัน ได้แอบสั่งของอร่อยๆ ทางมือถือได้ต่อเมื่อลูกชายออกไปข้างนอกเท่านั้น
กินเสร็จก็ยังต้องหาวิธีซ่อนกล่องอาหาร ในห้องก็ห้ามมีกลิ่นเนื้อสัตว์หลงเหลือแม้แต่นิดเดียว
ทุกวันทำตัวเหมือนขโมย ทำให้เธออัดอั้นจะบ้าตาย
บ้านหลังใหญ่ ตึกสวยๆ ไม่อยู่ ต้องหนีมาทนความจนอยู่มุมตึกร้างแบบนี้
พ่อหลี่เจี้ยนหมิงก็หน้าหงอยไหล "ทนอีกหน่อยเถอะ พ่อกับแม่ทำแบบนี้ก็เพื่อลูกทั้งนั้น ข่าวเรือควีนประสบอุบัติเหตุแกก็เห็นแล้ว ตายกันไปเกือบเต็มลำ"
"แกไม่เคยเห็นตัวเขาเลย บาดแผนเต็มตัว ทั้งแผลเป็นจากมีดทั้งรอยจากกระสุน ฉันอายุเท่านี้แล้วยังแทบใจหาย
"ปล่อยให้เขาทำทหารต่อไป ไม่รู้คราวหน้าจะเจอภัยอะไรอีก ตระกูลเราหลี่เหลือทายาทเพียงคนเดียว ให้ฉันกินข้าวกับผักปลาโอ๊ยทุกวันก็ยอม ขอแค่อย่าให้เขาเกิดเรื่องอะไรขึ้น!"
แม่ของหลี่เจียเซิ่งเอาชิ้นสุกี้ป้อนให้เขา แล้วก็ส่ายหน้าอย่างหมดหวัง "ลูกคนนี้ก็จริงนะ ตอนนั้นตกลงกันไว้ว่าจะไปเป็นทหารสองปี แล้วกลับมาเรียนต่อ"