“เฮ้ย รู้สึกเหมือนพล็อตเรื่องนี้เป็นสายเดียวกับพวกเรื่องราชามังกรคืนถิ่นเลยว่ะ!”
ฉีเหมิ่งรู้สึกสะเทือนใจมาก “ทุกเรื่องมันจะมีแต่ครอบครัวเจอภัย ไม่ก็พ่อแม่เกิดเหตุ? ครอบครัวเขา ไม่ได้ทำตามสคริปต์ที่เขียนไว้ในนิยายพี่เบิ้มกลับมาหรอกนะ?”
“นี่แหละที่เขาว่าคนเมืองมันเล่นของเก่ง จะให้หลี่เจียเซิ่งกลับมารับช่วงธุรกิจ ต้องลงแรงขนาดนี้ ซี้ซี้!”
“เดี๋ยวฉันจะโทรกลับไปถามคนที่บ้านดู ว่าเขาหลอกฉันหรือเปล่า แม้ฉันจะเรียนโรงเรียนทหาร แต่ฉันก็สงสัยมาตลอดว่าตัวเองเป็นลูกคนรวยที่แอบซ่อนตัวอยู่ แค่ไม่มีหลักฐาน!”
ฉินเฟิง: “......”
ฝีมือการเดาเรื่องของนายนี่ มันเกินจริงไปแล้ว!
ส่วนจ้าวเผิงเฟยกุมขมับ เอะอะอะไรก็ไม่รู้ “งั้นก็คือความเข้าใจผิดล้วน ๆ สินะ? พวกเราตื่นตูมตามมาเป็นห่วงเปล่า ๆ ยังบริจาคไปเป็นกอบเป็นกำ......”
ฉีเหมิ่งพูดอย่างตื่นเต้น “งั้นเรารออะไรล่ะ รีบบอกเขาสิ พาเขากลับหน่วยกันเลย!”
“ยังบอกตรง ๆ ไม่ได้”
“ทำไม?”
“เพราะ...ทุกบ้านมีเรื่องยากที่ต้องเล่าให้ตัวเองฟัง”
ฉีเหมิ่งไม่เข้าใจคำพูดของฉินเฟิง แต่จ้าวเผิงเฟยก็อธิบายให้
“นี่คือเรื่องในครอบครัวของหลี่เจียเซิ่ง ถ้าบอกตรง ๆ ด้วยนิสัยของเขา โอกาสสูงมากที่เขาจะบานปลายกับพ่อแม่จนแตกร้าว”
“ในมุมของพวกเรา ย่อมหวังให้หลี่เจียเซิ่งกลับเข้าประจำการ แต่ในมุมของพ่อแม่เขา ก็อยากให้ลูกกลับมาอยู่ในครอบครัว กลับมาอยู่ข้าง ๆ ใช้ชีวิตร่ำรวยสบาย ๆ”
“ใช่” ฉินเฟิงพยักหน้า “ในสายตาของคนทั้งโลก การเป็นทหารคือทั้งทรมาน เหนื่อย และอันตราย”
“สำหรับหลี่เจียเซิ่ง สิ่งที่เขาแบ่งปันคือความปลาบปลื้มที่ได้รับเหรียญเกียรติยศทางทหาร แต่ในฐานะพ่อแม่ สิ่งที่พวกเขาเห็นคือลูกที่ก้าวเข้าใกล้อันตรายซ้ำแล้วซ้ำเล่า รอดตายมาหลายครั้ง”