เครื่องพิมพ์ส่งเสียงก๊อกแก๊กดังขึ้น
ข้อสอบทีละแผ่นถูกดีดออกจากเครื่อง ฉินเฟิงรวบรวมมันเข้าเล่มอย่างรวดเร็ว
จัดการเรียบร้อยแล้ว เขาเดินไปยังห้องห้องหนึ่งที่อยู่ติดกัน
ห้องนั้นกว้างกว่าสี่สิบตารางเมตร แต่กลับวางโต๊ะไว้แค่ห้าตัว มุมทั้งสี่ของห้องวางโต๊ะละตัว และกลางห้องก็มีอีกหนึ่งตัว
ฉินเฟิงถือชุดข้อสอบเดินไปยังด้านหน้า ยิ้มให้คนทั้งห้าว่า "ไม่ต้องเกร็ง แค่แบบทดสอบเล็ก ๆ ธรรมดาเท่านั้น ทำได้ถึงเกณฑ์ผ่านก็ถือว่าผ่าน พวกนายจะได้กลับไปหน่วยเดิม"
แม้จะพูดอย่างนั้น แต่คนทั้งห้าที่นั่งอยู่ก็ยังตึงเครียดกันอยู่ในใจพอสมควร
โดยเฉพาะฟางฉินที่ต้องพูดกับตัวเองซ้ำ ๆ ในใจ: ใจเย็น ๆ ใจเย็น อย่าไปเครียด อย่าเครียดเชียว!
ไม่ช้า ฉินเฟิงก็แจกข้อสอบวางไว้ตรงหน้าทั้งห้าคน พร้อมเวลาทำ 30 นาที
"เอาละ เริ่มทำข้อสอบได้"
พูดจบ ฉินเฟิงก็กดตัวนับเวลาถอยหลัง
ทุกคนหยิบปากกาขึ้นมาทันทีโดยไม่ลังเล เริ่มอ่านโจทย์อย่างตั้งใจ
"ข้อสอบปรนัย:"
"1. ก่อนขึ้นสมรภูมิ นายเคยรู้สึกตื่นตระหนกและว้าวุ่นใจไหม เคยมีความคิดอยากล่าถอยก่อนรบไหม?"
"A. บางครั้ง B. บ่อยครั้ง C. ไม่เคย D. แล้วแต่สถานการณ์"
ข้อแรก ทุกคนเลือก C ทันทีโดยไม่ลังเล
ถ้าไม่ได้มาเข้าร่วมการฝึกที่ 'ฟาร์ม' บางคนอาจจะเลือก D หรือ A
แต่หลังจากประสบความสิ้นหวังจากการ "สูญเสียพวกพ้อง" และการทรมานสืบสวนที่โหดร้ายเหลือสุดในครั้งนั้น
เหมือนเส้นประสาทแห่งความกลัวของพวกเขาถูกตัดขาด ความตระหนกต่อความตายไม่อาจข่มขู่พวกเขาได้อีกแล้ว