“เฮลโหลท่านผู้นำ พวกเราใกล้ถึงกลุ่มเกาะเป้าหมายแล้วครับ คิดว่าอีกราวสิบนาทีก็จะถึง...”
“ท่านวางใจได้ครับ แม้เราจะเป็นเรือขนาดเล็ก แต่อาวุธที่ติดตั้งมาก็เพียงพอที่จะสร้างแรงกดดันให้ศัตรูได้...”
“ครับ เข้าใจแล้วครับ หลังขึ้นเกาะเราจะช่วยเหลือผู้บาดเจ็บเต็มที่ ท่านวางใจได้ครับ พอรับคนขึ้นเรือเรียบร้อยจะออกเดินทางกลับทันที...”
“ครับ พวกเราจะระวังความปลอดภัย....”
เจียงซานยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ มองไปยังกลุ่มเกาะเรียงรายอยู่ไกล ๆ
เกาะเหอมู่ เป็นเพียงเกาะหนึ่งในกลุ่มเกาะนับไม่ถ้วนเท่านั้นเอง
ท้องฟ้ากำลังค่อย ๆ แจ่มใส ทะเลมีสีน้ำเงินสดใสเป็นพิเศษ
เมื่อมองจากไกล ๆ ที่นี่ก็เหมือนกับสถานที่ท่องเที่ยวพักผ่อนอย่างนิวเอลเดฟ ทิวทัศน์สวยงามราวกับภาพวาด
แต่ควันดำที่ลอยขึ้นจากเกาะนั้นในระยะไกล ก็เป็นหลักฐานยืนยันว่าที่นั่นเพิ่งผ่านการรบกันอย่างดุเดือดเลือดลมมาเมื่อไม่นานนี้
“ยังไม่รู้เลยว่าบาดเจ็บไปกี่คน” เจียงซานถอดหายใจ
“อุปกรณ์การแพทย์บนเรือมีจำกัด สรุปก็คือ ช่วยคนที่บาดเจ็บหนักไว้ก่อน” อู๋หงกางส่ายหัว “ศัตรูถูกกำจัดไปแล้ว เรือสนับสนุนทางการแพทย์ก็กำลังมุ่งหน้ามา นับว่าทุกอย่างลงตัวหมดแล้ว”
“อืม”
เจียงซานพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม
เพียงแค่บอกให้กัปตันลดความเร็วเรือลงช้า ๆ แล้วจอดอยู่ห่างจากเกาะออกไปสองร้อยกว่าเมตรบนผิวน้ำทะเล
เกาะแห่งนี้ไม่มีคนอาศัยอยู่ จึงไม่มีการสร้างท่าเทียบเรือ ถ้าเข้าเทียบใกล้เกินไปอาจชนโขดหินแล้วติดค้างกลางน้ำได้
เรือพายยางแบบง่ายสองลำถูกปล่อยลงจากเรือ เจียงซาน อู๋หงกาง และปาเหลียง ใช้แรงของเรือคายัคพาดพลิ้วเข้าใกล้เกาะเล็ก ๆ นั้นอย่างรวดเร็ว