ตูดๆ ตูดตูด แฮกๆ แฮก...
บนผืนทะเล เรือเร็วที่เก๋อจื้อหย่งโดยสารอยู่กลับสำลักควันขึ้นมาเฉย ๆ เหมือนคนปอดบวมที่ไอรุนแรง
ตามมาด้วยเรือเร็วที่เมื่อครู่ยังฝ่าคลื่นพุ่งทะยาน กลับจอดตายกลางน้ำไม่ขยับเสียแล้ว
เก๋อจื้อหย่งตาโตค้าง "ไปต่อไม่ได้ยังไง? จอดกลางทางแบบนี้มันหมายความว่าไง?"
ลูกเรือชาวเกาหลีที่คุมเรือแสร้งทำเป็นตรวจสอบไปหนึ่งรอบ แล้วพูดว่า "ดูเหมือนน้ำมันจะหมด"
"น้ำมันหมด?"
เก๋อจื้อหย่งกระชากปกเสื้อเขาขึ้นมาทันที พ่นน้ำลายใส่หน้าเต็ม ๆ ด้วยความโกรธ "ตอนนี้มันเรื่องเฉลี่งฉุกเฉิน! มีผู้คนนับสิบถูกติดอยู่ในเรือสำราญรอการช่วยเหลือ แกกลับมาบอกฉันว่าเรือเร็วน้ำมันหมด!"
ไอ้นี่ดันเขาออก แล้วพูดไม่สบอารมณ์ "นายคิดว่าฉันไม่อยากช่วยคนเหรอ? ในนั้นล้วนเป็นคนร่วมชาติของพวกเรา ฉันใจร้อนยิ่งกว่านายซ้ำอีก!"
"เรือเร็วลำนี้วิ่งไปมาหลายเที่ยวแล้ว ปกติต้องเติมน้ำมันให้เต็มก่อนออกทะเล ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้นกลางคัน?"
"ถ้าไม่ใช่พวกนายรีบร้อนจนต้องออกทะเลทันที มันจะน้ำมันหมดกลางทางได้อย่างไร? ต้องโทษตัวเอง!"
"ไอ้สัตว์!"
เก๋อจื้อหย่งอยากลงมือฆ่าไอ้เวรนี่ให้ตาย แต่ถูกคนรอบตัวห้ามไว้
"ผู้บังคับกองพัน ผู้บังคับกองพัน ตอนนี้ไม่ใช่เวลาโกรธไอ้นี่ การช่วยคนต้องมาก่อน การช่วยคนต้องมาก่อนนะครับ!"
"เฮ้ย นายรีบติดต่อขอน้ำมันมาส่งสักหน่อยสิ ไม่ใช่จะให้พวกเราลอยค้างอยู่กลางทะเลแบบนี้นะ?"
เมื่อเผชิญหน้ากับทุกคนที่ใจร้อนจะขาด ชายเกาหลีกลับใจเย็นชา ค่อย ๆ หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา
พูดคร่าว ๆ ถึงสถานการณ์เข้าเครื่อง แล้วให้คนรีบส่งน้ำมันมาสักหน่อย
สายถูกตัด เก๋อจื้อหย่งถามด้วยความเร่งร้อน "น้ำมันจะมาถึงเมื่อไหร่?"