"ศัตรูหรือเปล่า"
"สายลับ หรืออะไรกันแน่"
"ไม่ใช่ ดูเหมือนชาวประมงมากกว่า"
"ชาวประมง? เป็นไปได้ยังไง ในสภาพอากาศแบบนี้จะมาถึงที่โหดร้ายแบบนี้ได้ยังไง แถมเรือลำนั้นดูท่าไม่มีเครื่องยนต์ด้วยนะ"
ฉินเฟิงมองผ่านม่านฝน เห็นชัดเจนดีว่าเรือลำนั้นไม่ใช่แค่ไม่มีเครื่องยนต์ แต่คนขับมันยังไม่บรรลุนิติภาวะอีกต่างหาก!
"ช่วยด้วย ช่วยด้วย......"
พอได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ เจียงซานรีบนำเรือเข้าไปใกล้ทันที
ต่อเมื่อนั้นพวกเขาถึงพบว่าเรือต้องสงสัยที่เห็นกันตั้งแต่แรก กลับเป็นเพียงเรือประมงพลาสติกสีเขียวลำหนึ่ง
บนเรือมีเด็กชายวัยสิบขวบกว่าคนเดียว ไม้พายสองอันในมือของเขาคือพลังขับเคลื่อนเพียงหนึ่งเดียวของเรือลำเล็กนี้
ไม่กี่นาทีต่อมา เด็กชายพร้อมเรือก็ถูกช่วยขึ้นมา
ทุกคนรีบหาผ้าขนหนูมาเช็ดตัวให้ แล้วหานม ขนมปัง ไส้กรอก และอาหารง่าย ๆ อื่น ๆ มาเลี้ยง
เด็กชายรับมาแล้วกินอย่างตะกละ จนเกือบจะสำลักตาโตกลมเป็นลูกตาปลา
ฉินเฟิงยองอยู่ข้าง ๆ ช่วยตบหลังให้ "กินช้า ๆ หน่อย กินช้า ๆ อย่ารีบจนสำลัก"
เด็กชายราวกับไม่ได้ยิน ยังคงยัดอาหารเข้าปากไม่หยุด
ท่าทีตะกละแบบนั้น ราวกับผีอดอาหารมาเกิด
ฉินเฟิงกลัวจริง ๆ ว่าเขาจะกินจนอาหารอุดกล่องเสียงแล้วสำลักตาย
จนกระทั่งท้องมีอาหารลงไปบ้าง เด็กชายถึงเริ่มเล่าสภาพของตัวเองออกมา
"ผมออกมาตกปลาแล้วหาทางกลับบ้านไม่เจอ"
"บ้านแกอยู่ไหน"
"บ้านผมอยู่ที่เมืองหนานฮาย ผมออกมาตกปลากับพ่อ แล้วก็ลอยมาบนทะเลมาสองวันแล้ว......"
พอได้ยินว่าเด็กชายลอยมาบนทะเลมาสองวัน แถมยังลอยมาจากแนวชายฝั่งทะเลภาคตะวันออก ทุกคนรวมทั้งฉินเฟิงต่างเบิกตากว้าง
โอ๊ย นี่มันการผจญภัยลอยลำของหนุ่มน้อยชัด ๆ!
ลอยจากน่านน้ำตะวันออกมาถึงน่านน้ำใต้ ระยะทางไกลขนาดนี้ไม่เพียงรอดมาได้ ขึ้นเรือมาแล้วยังไม่ค่อยอื้ออึงอะไรเลย เด็กเก๋าคนนี้จิตใจแข็งแกร่งเกินไปแล้ว!