ฝนพร่างพรายโปรยปรายลงจากฟ้าเหมือนผ้าโปร่งบางชั้นหนึ่งคลุมพื้นดิน
กลางขุนเขา มีบ้านกระเบื้องอิฐเล็ก ๆ ไม่เป็นที่สังเกตตั้งอยู่
ข้างในตกแต่งง่าย ๆ จนเรียกได้ว่าอัปลักษณ์ก็ยังได้
หน้าโต๊ะหนังสือ ชายวัยสี่สิบต้น ๆ สวมแว่นตากำลังอ่านหนังสือ
เป็นระยะ ๆ ก็หยิบถ้วยเคลือบบนโต๊ะขึ้นจิบชาร้อนหนึ่งอึด
ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากภายนอก ตามด้วยร่างที่สวมเสื้อกันฝนก้าวลุยโคลนเข้ามาในบ้าน
"อสูร ฉันว่านายจะไปอยู่ที่ไหนไม่ได้เลยเหรอ ต้องมาซุกตัวอยู่ในขุนเขา รถขับเข้าไม่ถึงซะงั้น"
เหล่าฮุยถอดเสื้อกันฝน สะบัดมันอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าเต็มไปด้วยการบ่นว่า
อสูรเหมือนไม่ได้ยินอะไรเลย ไม่แม้แต่จะเงยหนังตา: "ในตู้มีรองเท้าแตะ อย่าทำพื้นของฉันเปื้อน"
เหล่าฮุยมองพื้นอิฐหินในบ้าน แล้วขยับดวงตาขึ้นฟ้า
นี่ก็ไม่ใช่กระเบื้องยางพาราหรือไม้พื้นสักหน่อย ทำเนียนสะอาดขนาดนี้ทำไม
แต่ก็แค่บ่นอยู่ในใจ ยังจำใจเท้ารองเท้าที่เต็มไปด้วยโคลนเหลืองทิ้งไว้ด้านนอก แล้วเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะคู่สะอาดหนึ่งคู่
"ฉันไม่ได้บอกไว้เหรอว่าถ้าไม่มีเรื่องอะไร ห้ามมาหา" อสูรพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"คราวนี้ ปัญหามันร้ายแรงกว่า" เหล่าฮุยนั่งลงแล้วพูดด้วยใบหน้าจริงจัง
"ร้ายแรงแค่ไหน"
"แกะดำกลับมาแล้ว แถมยังเจอหน้ากับฉินเฟิงด้วย"
"……"
อสูรไม่มีปฏิกิริยาตอบรับมากนัก เพียงแค่ปิดหนังสือลง