ชายฝั่งตะวันตก ในผับมืดสลัวหนึ่งแห่ง
หญิงสาวชุดเปิดหลายคนกำลังโยกตัวกระทุ้งกันอยู่บนเวทีอย่างเต็มที่
บรรดาผู้ชายใต้เวทียกแก้วขึ้น คอแดงก่ำปล่อยปากเป่าหวีดอย่างคึกคะนอง ตะโกนโห่ฮ้องกันลั่น
โดยเฉพาะตอนที่หญิงสาวบนเวทีถอดผ้าออกจากตัวทีละชิ้น บรรยากาศครึกครื้นในที่นั้นก็ถูกปั่นขึ้นสู่จุดพีค
ผู้ชายแย่งกันเสียบธนบัตรใส่ชุดชั้นในของหญิงสาว ยังไม่วายแอบลูบหยั่งรักซะหน่อย
เหล่านักเต้นเปลือยได้รับทรัพย์เป็นกอบเป็นกำ รอยยิ้มก็สดใสยิ่งขึ้น ท่วงท่าการเต้นก็เปิดเผยยิ่งขึ้น
ตรงกันข้าม ในห้องวีไอพีที่มีม่านกั้นอยู่ตรงมุม ชายคนหนึ่งสวมแว่นดำนั่งอยู่เหมือนตัดขาดจากโลกภายนอก
ทั้งที่อากาศร้อนอบอ้าว แต่เขากลับสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาว มือซ้ายยังสวมถุงมือ ภายนอกดูไม่สมประกอบ
ช่วงนั้นเอง ม่านห้องถูกดันเปิด ชายหน้าเอเชียคนหนึ่งเดินเข้ามา สีหน้าบูดบึ้งเป็นที่สุด
"พี่ใหญ่ มีเรื่องแล้ว......"
"ผมรู้แล้ว"
"แล้วต่อไปเราจะทำยังไงดี ตอนนี้ท่านถูกขึ้นบัญชีผู้ต้องหาระดับแดงแล้ว ทุกอย่างที่พวกเราทำต่อไปจะไม่ชอบด้วยกฎหมายอีกต่อไป"
"เหอะ ของที่พวกเราเคยทำมา มีซักอย่างที่ชอบด้วยกฎหมายเหรอ"
ลี่เชียนจวินยิ้มอย่างเย้ยหยันตัวเอง พยายามรักษาความมีเกียรติของตนไว้ให้มากที่สุด
แต่มือขวาที่ขาดไป และใบหูที่ถูกตัดไปกว่าครึ่ง ยังคงเตือนเขาอยู่เสมอถึงฐานะผู้แพ้พ่าย
บ่ายวันเมื่อวาน เขาได้รับโทรศัพท์จากฝั่งประเทศ ผู้เฒ่าที่บ้านหวนเตือนให้เขากลับไปยอมจำนน ว่าจะหาวิธีช่วยต่อรองให้ได้รับการลดโทษ
เหอะ การลดโทษงั้นเหรอ
บรรพบุรุษตระกูลลี่ ได้หลั่งเลือดเนื้อไว้บนแผ่นดินผืนนั้น
พ่อของเขากับพวกพ้องรุ่นนั้น ร่วมกันก่อตั้ง "ฟาร์ม"
พอมาถึงรุ่นตัวเอง กลายเป็นผู้ต้องหาบัญชีแดง ยังต้องให้ผู้เฒ่าที่บ้านมาอ้อนวอน ถึงจะช่วยต่อรองให้ได้การลดโทษสักอย่าง ช่างน่าขันเหลือเกิน