“ยืมบุหรี่แต้ม”
ทางเดินของโรงพยาบาล ตรงตำแหน่งริมหน้าต่าง
ผู้ชายวัยกลางคนเพิ่งหยิบซองบุหรี่ออกจากกระเป๋า แต่มือหนึ่งก็ยื่นเข้ามาเสียแล้ว
เขาหันหัวไปมอง ก็เห็นฉินเฟิงยิ้มแฉ่งอยู่ ส่วนอีกด้านของทางเดิน ชายหนุ่มคนหนึ่งตื่นเต้นจนวางมือลงที่เอว เตรียมพร้อมจะเข้ามาทันที
ผู้ชายวัยกลางคนกดมือลงเบา ๆ เป็นสัญญาณให้อีกฝ่ายอย่าเพิ่งขยับ แล้วจึงเคาะบุหรี่ออกจากซองหนึ่งม้วนส่งให้
“ต้าเฉียนเหมิน?”
ฉินเฟิงไม่รับด้วยมือ แต่ใช้ปากคาบบุหรี่ม้วนนั้นเอาไว้ แล้วหยิบไฟแช็กออกจากกระเป๋าจุด
เขาสูบหนึ่งคำ แล้วพบว่ารสชาติจืดชืดน่าผิดหวัง “คนกรุง?”
ผู้ชายวัยกลางคนไม่ตอบ แต่เก็บซองบุหรี่กลับเข้าไปแทน
ฉินเฟิงถาม “คนใหญ่ท่านนั้น จะให้เจอผมเมื่อไหร่?”
ผู้ชายวัยกลางคน: “ไม่รู้”
ฉินเฟิง: “ก็ต้องมีคำตอบที่ชัด ๆ สักหน่อยสิ ไม่งั้นผมอีกแป๊บจะซื้อตั๋วกลับแล้ว ไม่อยากเปลืองค่าตั๋วฟรี ๆ”
ผู้ชายวัยกลางคนมองหน้าเขา ถามอย่างแปลกใจ “นายไม่กลัวเลย?”
ฉินเฟิงยิ้ม “ผมทำถูกใจผม จะไปกลัวทำไม?”
หลักการที่ฉินเฟิงยึดถือ ก็คือไม่ทำบาปไม่กลัวผี
การกำจัดคนทรยศ ปกป้องผลประโยชน์ของประเทศ เขาทำโดยไม่ลังเล
แม้ให้ย้อนกลับมาอีก 10 ครั้ง เขาก็ยังจะเลือกทางนี้
ผู้ชายวัยกลางคนหัวเราะเยาะ “นายกล้าตัวจริง ๆ นะ ไม่กลัวจริง ๆ ว่าจะโดนฟ้าจนรู?”
ฉินเฟิงหัวเราะฮา “ฟ้าก็ยังไม่รูอยู่หรอ? แค่แหวะให้เห็นอีกด้านหนึ่ง ไม่ถึงกับต้องแลกชีวิตผมไปหรอก ผมเชื่อว่าคนส่วนใหญ่ยังพูดกันด้วยเหตุผลได้”
“คนส่วนใหญ่ รวมถึงใครบ้าง?”
“ยกเว้นเจ้านายของพวกนายก็แล้วกัน”