เฮลิคอปเตอร์คำรามลงจากฟ้า
ประตูตัวเครื่องเปิดออก ลวี่ฉงรีบพาเก๋อจื้อหย่งลงมาแล้วมุ่งตรงไปยังศูนย์บัญชาการใหญ่ของฝ่ายน้ำเงิน
เพียงก้าวเข้าไป เขาก็เดินเข้าไปตำหนิหม่านสงจื้อทันที "นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ทำไมพวกเราถึงตกหล่นเข้าไปในกับดักของฝ่ายแดงพร้อมกันทั้งหมดหลายหน่วยแบบนั้น!"
คำอธิบายของหม่านสงจื้อคือ "ฉินเฟิงใช้จุดอ่อนที่เรารีบจะขยายความได้เปรียบ แล้วโต้กลับมาอย่างสวยงาม"
ลวี่ฉงถึงกับสำลัก ระหว่างทางมาเขาก็คิดถึงความเป็นไปได้นี้แล้ว แต่ไม่แน่ใจ
ตอนนี้ได้ยินมาจากปากของหม่านสงจื้อเข้า เขาก็เชื่อเต็มเปอร์เซ็นต์ว่านี่คือฝีมือของฉินเฟิง
ถ้าไม่ใช่เขา ใครจะไปจัดการโต้กลับพร้อมกันได้ในหลายจุดพร้อมกันแบบนี้?
แต่สิ่งที่ทำให้ลวี่ฉงฉงนักสงสัยคือ ฉินเฟิงทำได้ยังไง?
แผนลวงโจมตีของฝ่ายน้ำเงิน แม้แต่เขาในฐานะรองผู้บัญชาการยังไม่รู้ด้วยซ้ำ ฉินเฟิงที่อยู่ฝ่ายแดงน่ะ มีสายตาพันลี้หรือหูฟังพันลี้กันแน่?
หม่านสงจื้อมองภาพถ่ายกระดานทรายที่ถ่ายไว้ก่อนหน้า แล้วพูดว่า "ฉินเฟิงไม่รู้จริง ๆ ว่าเราจะโจมตีตำแหน่งไหน แต่เขารู้ว่าฝ่ายแดงมีพื้นที่ไหนที่ป้องกันยาก เสียง่าย และมักถูกตามตีต่อ"
"พูดอีกแบบก็คือ เขาสังเกตและวิเคราะห์สถานการณ์การรบของแต่ละหน่วยในสมรภูมิที่ผ่านมาอยู่ตลอด"
"ทำเครื่องหมายไว้กับหน่วยฝ่ายแดงที่พังพ่ายแตกตื่นถอนกำลัง และหน่วยแบบนี้ส่วนใหญ่เป็นพลเนื้อห้า แค่เพิ่มแรงอีกนิดก็กวาดล้างได้หมด"
"เขาใช้หน่วยพวกนี้ที่ชนะง่าย โดนทำลายง่าย เป็นเหยื่อล่อ แถมยังชี้นำอีกทาง นายทหารชั้นล่างที่อยากสร้างคุณูปการจึงอยากไล่ตีต่อตามธรรมชาติ แล้วก็เลยกลายเป็นตกเข้าไปในกับดักที่เขาวางไว้ล่วงหน้า"