“เรื่องเดินไปถึงไหนแล้ว?”
“รถชนจนยับเยินหมด คนข้างในสู้ไม่รอดแน่”
“ลงไปตรวจสอบ มีชีวิตต้องเห็นตัว ตายต้องเห็นศพ ฉันต้องการกำจัดแท็กซี่ต้นแบบให้หมดสิ้น!”
“รับทราบ”
โทรศัพท์ถูกวาง ณ ห้องโดยสารของรถบรรทุกคันหนึ่งที่หัวรถยุบเบี้ยว
ชายตัวใหญ่ผู้หนึ่งที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเศษกระจกและมุมปากเปื้อนเลือด กระโดดลงจากรถ
แรงมีการส่งกลับเสมอ ตอนรถบรรทุกชนแท็กซี่ คนขับย่อมได้รับบาดเจ็บด้วย
แต่เทียบกับแท็กซี่สองคันที่พังยับและคว่ำสี่ล้อชี้ฟ้าอยู่กลางที่รกร้าง บาดแผลของเขาแทบจะเรียกได้ว่าเล็กน้อยสุด ๆ
แต่ก่อนชายตัวใหญ่จะเดินไปดูอีกคัน ฝั่งรถอื่นมีคนลงจากรถกันแล้วหลายคน อยากเห็นสภาพอับจนของคนในแท็กซี่ก่อนใคร
คนพวกนี้ล้วนสวมชุดนักโทษ พวกเขาคืออาชญากรที่เคยถูกแท็กซี่ต้นแบบสั่งสอนแล้วขังไว้
“ไม่มีคน?”
“เฮ้ย! ในรถทำไมไม่มีคน?”
“กระจกมีคราบเลือด คนต้องอยู่แถวนี้แหละ เขา......”
นักโทษหนุ่มคนหนึ่งพูดไม่ทันจบก็ถูกโดจจัดการด้วยหมัดหนึ่ง ล้มคว่ำลงกับพื้นทันที
ตอนนี้โดจหน้าเลอะเลือดทั้งใบ ดูสภาพทรุดโทรมอย่างยิ่ง
ส่วนอาวุธถนัดมือที่เหลืออยู่ก็มีแค่หมัดเหล็กเพียงชิ้นเดียว
เมื่อเห็นโดจกล้าออกมาเปิดเผยตัวเอง กลุ่มนักโทษที่เคยถูกเขาสั่งสอนก็ล้อมวงเข้าหา พกระบี่แหลมคมหลากชนิดพร้อมรอยยิ้มเย็นชา
“ตอนนั้นที่นายพวกเราส่งเข้าคุก ควรจะคิดไว้แล้วสิว่าวันหนึ่งจะมีวันแบบนี้?”
“ไอ้โง่ นายคิดจริง ๆ เหรอว่าข่มขู่เราสักหน่อยเราจะกลับใจเป็นคนดี? นายไร้เดียงสาเกินไป น่าขันชะมัด!”