ในประเทศ เขตรบภาคตะวันตกเฉียงเหนือ
หลงเจิ้นกั๋วกำลังฟังข่าวดีจากรองผู้บัญชาการไชที่อีกฝั่งสาย
เมื่อทราบว่าเทียนหลางได้รับชัยชนะและคว้าอันดับหนึ่งในการฝึกรบต่อต้านการก่อการร้ายครั้งนี้
หลงเจิ้นกั๋วยิ้มกว้างจนหุบปากไม่ลง เทียนหลางเปล่งประกายบนเวทีระดับนานาชาติ สร้างผลประโยชน์ให้ประเทศ และสร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ต่อความปลอดภัยชายแดน ในฐานะผู้บัญชาการ เขาก็รู้สึกภูมิใจไปด้วย
รองผู้บัญชาการไชเน้นชื่นชมเป็นพิเศษว่า "ท่านผู้นำ ในการฝึกครั้งนี้ นอกจากหลี่เฟยและเหล่าทหารของเทียนหลางแล้ว ผลงานของหลงเทียนเหย่ก็โดดเด่นไม่แพ้กัน"
"ไม่เพียงสังหารผู้ก่อการร้ายได้หลายราย ยังเมื่อถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม ยังร่วมมือกับเพื่อนร่วมทีมสวนกลับ จนพวกคอบราหนีกันกระเจิง"
"ท่านไม่เห็นหรอก หลังจบการแข่งขัน ท่าทางที่พวกนั้นออกมาเรียกร้องแบบเสียใจน่ะ ดูยังไงก็ขำ"
"ฮ่าฮ่าฮ่า......" หลงเจิ้นกั๋วหัวเราะดังกว่าเดิม จนคนในทางเดินด้านนอกได้ยินชัดเจน
"ลูกเดียวนั้นจะมีวรรณะอะไร มันก็แค่ได้อาศัยแสงส่องจากคนอื่น"
"เกมรุกแบบนี้ ใส่หมูไปก็บินได้"
แม้ปากจะพูดอย่างนั้น แต่ในใจหลงเจิ้นกั๋วก็ยังรู้สึกดีใจกับผลงานของหลงเทียนเหย่อยู่ดี
ตอนเรียนโรงเรียนนายร้อย ครั้งที่เด็กนี่ทำอะไรได้สักนิด หางก็ชี้ฟ้าแล้ว
โชคดีที่ไปเจอฉินเฟิง จึงรู้ว่าอะไรคือคนมีคน ฟ้ามีฟ้า
หลงเจิ้นกั๋วเดิมทีก็วางแผนจะรอลูกจบแล้วจัดมาอยู่เขตรบของตัวเอง หาคนมาบ่มเพาะ
แต่คิดถึงนิสัยของเด็กนี่ และเป็นห่วงว่าลูกน้องข้างล่างจะกังวลเรื่องสถานะของตัวเอง แล้วให้การเอาใจใส่หลงเทียนเหย่เป็นพิเศษ สุดท้ายคิดหน้าคิดหลังแล้วก็เลิกความคิดนี้ไป
และเด็กนี่ก็ทำให้ผิดหวังจริง ๆ แม้ความสามารถยังต้องพัฒนา แต่นิสัยขยับมาขมักเขม้น ถ่อมตัว และมั่นคงขึ้นเยอะ