"หัวหน้า... หัวหน้า..."
"ตื่นสิ ตื่นสิ..."
ในคอกวัว อามีราลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย
เมื่อเห็นลูกน้องทหารสองคนที่จ้องมองมาด้วยสายตาเป็นห่วงเป็นใน ชายหนุ่มก็ทำหน้างงเป็นปริศนา
"พวกแก... มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
"หัวหน้า เรามาตามหาแกไง แกมาอยู่ในคอกวัวทำไมล่ะ?"
อามีราถึงกับสะดุ้ง ตอนนี้เขานอนอยู่มุมหนึ่งของคอกวัยในแถบสลัม
ตัวเองและพื้นดินเต็มไปด้วยสิ่งสกปรก อากาศลอยความเหม็นเน่าเปื่อยคลุ้งคลั่วทั่วบริเวณ
เขาจำได้อย่างลืม ๆ ว่าก่อนหน้านี้ถูกทหารเทียนหลางไล่ล่า แล้วระหว่างหนีก็สะดุดเชือกตากผ้า จากนั้นก็หมดสติไป
เขาลูบคอตัวเอง มีรอยถูกบีบรัดจริง ๆ แต่พอจะลุกขึ้น บริเวณส่วนล่างก็เจ็บแปลบจนน้ำตาเกือบกระเด็น
อามีราลุกขึ้นได้แค่ครู่เดียวก็แทบจะตาเหลือกหมดสติล้มลงอีกครั้ง
ดีนักที่ลูกน้องทั้งสองประสาทไวเข้าไปพยุงไว้ทัน
"หัวหน้า ลุกช้า ๆ นะ"
"ลุกเร็วเกิน เลือดไปเลี้ยงสมองไม่ทัน"
สองลูกน้องยังไม่รู้ตัวเลยว่าปัญหามันร้ายแรงกว่านั้น
อามีราเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองเจออะไรมา นึกว่าริดสีดวงเก่ากำเริบซะอีก
เขาหนีบขาแน่น กัดฟันก้าวออกมาทีละก้าวด้วยการพยุงของลูกน้อง เหมือนเด็กทารกเพิ่งหัดเดินเป็นที่สุด
"ตอนนี้สนามเป็นยังไงบ้าง ฝ่ายไหนได้เปรียบ เหลือพวกเราอยู่กี่คน?"
ลูกน้องทั้งสองสบตากัน สีหน้าเอ๋อเร้อจนดูไม่ได้
เห็นสองคนอึกอักไม่ยอมตอบ อามีราโมโหทันที "พูดมา!"
ลูกน้องจึงต้องตอบอย่างขมขื่น "หัวหน้า การซ้อมรบจบไปแล้ว ทีมประเทศเหยียนได้แชมป์ หน่วยซีลหกแพ้อยู่ไม่กี่ขี้"
"แกพูดว่าไงนะ?"
อามีราตกตะลึงหน้าคว่ำ
การซ้อมรบจบแล้ว?
เทียนหลางได้แชมป์?
"แล้วกองคอบราล่ะ? กำลังที่เหลือของเรา ทำอะไรไม่ได้เลยเหรอ?"