บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!
ปะ! ปะ! ปะ!
เสียงปืนใหญ่และเสียงกระสุนดังขึ้นไม่หยุดจากสองทิศทาง
แสงไฟ เสียงระเบิด เสียงครืนของสายพานและเครื่องยนต์รถถัง ประกอบกันออกมาเป็นภาพสมรภูมิโหดเหี้ยมทีละภาพ
ขณะนี้ ฉินเฟิงยืนอยู่บนเนินดินที่ยกโค้งขึ้น มองภาพการรบที่ไกลออกไปจากที่สูง
จ้าวเผิงเฟยไม่อยู่ กองร้อยรบพิเศษจึงมีหลี่เจียเซิ่งทำหน้าที่ผู้บังคับกองร้อยชั่วคราว
ตอนนี้เขากำลังพาทหารบางส่วนจากกองร้อยรบพิเศษประสานงานกับรถรบของอู่จิ้น หลิวหย่ง และพวก ฝ่าวงล้อมกลับไปมาบนสมรภูมิซ้ำแล้วซ้ำอีก
ราวกับกรรไกรคมใหญ่คู่หนึ่ง ที่ตัดผ้าทีละชิ้นอย่างต่อเนื่อง แล่นตัดแนวรบของศัตรูออกเป็นก้อนเล็กก้อนน้อย แล้วกลืนกินเข้าไปทีละคำ
แม้จะเป็นเพียงการฝึกประลอง แต่สมรภูมิก็ยังคงโหดเหี้ยมไม่เปลี่ยน นักรบฝ่ายเรายิ่งสู้ยิ่งกล้า ขณะที่ทหารฝ่ายน้ำเงินก็ต่อสู้จนถึงที่สุด
พวกเขาใช้ภูมิประเทศและรถรบเป็นที่กำบัง ยิงใส่ฝ่ายแดงไม่หยุด ลูกปืนครกพุ่งว่อนไปมาในอากาศ ระเบิดมือตกจากฟ้าเหมือนลูกเห็บ ระเบิดออกมาเป็นกลุ่มก้อนของควันไฟ
หากได้ตัวอยู่กลางสมรภูมิ ฉินเฟิงย่อมรับรู้ถึงความมันส์และความเดือดดาลนั้นได้อย่างแน่นอน
แต่ตอนนี้ ฉินเฟิงยืนอยู่ในมุมมองของผู้บัญชาการ เขากวาดมองภาพการรบไกล ๆ จากด้านบน
ช่างเหมือนมนุษย์นั่งหมอบอยู่พื้น จ้องดูฝูงมดแบกอาหารกลับรัง
แม้การเปรียบเทียบแบบนี้จะทารุณ แต่สำหรับผู้บัญชาการแล้ว มันก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ
ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน สิ่งที่ถูกจารึกสืบทอดมาถึงวันนี้ล้วนเป็นแต่เจ้านครเจ้าแคว้นและขุนนางผู้ยิ่งใหญ่ ส่วนนักรบที่พลีชีพบนสมรภูมิ ส่วนใหญ่ก็จะกลายเป็นแท่งตัวเลขเรียงกันเป็นสาย
แต่ฉินเฟิงอยู่ร่วมทั้งกินนอนกับพวกเขา เติบโตไปด้วยกัน เขาจึงรู้ดีกว่าใครว่าเบื้องหลังตัวเลขเย็นชาเหล่านี้ คือครอบครัวอบอุ่นทีละหลังทีละหลัง