“ฉินเฟิง เรื่องนี่มันเป็นยังไงกันแท้?”
ลวี่ฉงยืนอยู่ด้วยสีหน้างงงวยสุดๆ
ตามที่ฉินเฟิงพูดไว้แต่แรก ถ้าพวกเขาถอยหลังแสดงความอ่อนแอ ฝ่ายน้ำเงินจะดูถูกพวกเขา
แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับพัฒนาไปในทิศทางตรงข้ามโดยสิ้นเชิง ฝ่ายน้ำเงินไม่เพียงไม่ดูถูก แต่ยังระดมพลออกมาทั้งหมดเตรียมลงมือกับพวกเขาเสียด้วย
บังคับให้ลวี่ฉงต้องจัดผังใหม่ เปิดระบบป้องกันภัยทางอากาศทั้งหมด กลัวว่าเครื่องบินของศัตรูจะพุ่งทะลุหัวลงมาเป็นจำนวนมาก แล้วยิงกระสุนใส่พวกเขาจนไม่มีเหลือ!
ท่ามกลางเรื่องนี้ ฉินเฟิงกลับยิ้มอธิบายว่า “ผู้บังคับการกองพลน้อย จริงๆ แล้ว...ผมตั้งใจครับ”
“ตั้งใจ?”
ลวี่ฉงชาไปทั้งตัว “นายรู้มาตั้งแต่แรกแล้วว่าผลจะเป็นแบบนี้?”
ฉินเฟิงส่ายหัว แล้วก็พยักหน้า “เดาไว้ แต่ยืนยันไม่ได้ พึ่งได้รับการยืนยันจากสายลับที่ส่งข่าวเข้ามาตอนนี้เอง ว่าอีกฝ่ายจะลงมือจริง”
ลวี่ฉงทำหน้านิ่งเสียใจ นายเดาได้ว่าผลจะเป็นแบบนี้ แล้วไม่บอกฉัน?
แต่ทันใดนั้นเขาก็รีบตื่นตัว ถามฉินเฟิงว่ามีทางถอยตีกลับหรือเปล่า?
ฉินเฟิงพยักหน้า “มีครับ”
ลวี่ฉงตื่นเต้น “ต่อไป นายคิดจะเล่นยังไง?”
“ลุยกับพวกมัน”
“ลุย...กับพวกมัน?”
“ใช่”
“นี่คือทางถอยตีกลับของนาย? นาย...นายจริงจังใช่ไหม?”
ลวี่ฉงกลอกตามองฉินเฟิงที่ยืนใจเย็นอยู่ตรงหน้า สมองเกิดความรู้สึกเหมือนกับว่าทุกอย่างไม่จริงอย่างบ้าคลั่ง
เหมือนกับว่าการรบครั้งก่อนๆ ที่ผ่านมา พวกเขายืนอยู่บนป้อมปราการโบกพัดง่ายๆ ใช้กลยุทธ์นานาชนิดเล่นเอาฝ่ายตรงข้ามหมุนตาม
แต่พอดีเมื่อครู่นี้เอง เขาเปลี่ยนพัดในมือเป็นก้อนอิฐ แล้วให้ลงไปใช้อิฐฟาดหน้ากับคนอื่น ใครจะทนได้ล่ะ?