ไม่นาน ทหารองครักษ์แห่งจวนอ๋องมู่ก็ล้อมเรือนเอาไว้ทุกด้าน ผู้มาเร็วที่สุดกลับเป็นมู่ฉางชิงอาจารย์หลวง ส่วนชิงอวิ๋น เสี่ยวชี และมู่หยุนจือก็ตามมาถึงในเวลาต่อมา
“หวยเอ๋อร์ เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
มู่หยุนจือได้ยินเสียงดังมาจากห้องของเสิ่นหวย ด้วยเกรงว่าเสิ่นหวยจะเกิดเหตุไม่คาดฝัน ครั้นก้าวเข้าไปในห้อง กลับเห็นเสิ่นหวยเปลือยกาย มิได้มีท่าทีบาดเจ็บแต่อย่างใด
“ไม่มีอะไร ก็แค่ถูกองค์หญิงเก้าผู้นี้ร่วมหลับนอนด้วย นางยังกลับกล่าวหาว่าข้าข่มขืนนางอีก”
“องค์หญิงเก้า? เจ้าเป็นธิดาของพระสนมฮุ่ยเฟยหรือ?”
มู่หยุนจือมองอวิ๋นเฟิ่งเซียน พลางกวาดตามองตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
อวิ๋นเฟิ่งเซียนสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว นางชี้ไปยังรอยเลือดแรกพรหมจรรย์บนผ้าปูเตียง เม้มริมฝีปาก “แม่ทัพมู่ เขา เขา...”
ดวงตาของอวิ๋นเฟิ่งเซียนเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา
มู่ฉางชิงยืนอยู่ด้านหลัง ขมวดคิ้วกล่าวว่า “นึกไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นในจวนอ๋องมู่ หากแพร่งพรายออกไป เกรงว่าจะส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของคุณชายเสิ่น...”
เขาเหลือบมองมู่หยุนจือ คล้ายต้องการให้อีกฝ่ายแสดงท่าทีต่อเรื่องนี้
เสิ่นหวยหัวเราะเย็นชา “องค์หญิงเก้ามีวรยุทธ์สูงส่งถึงเพียงนั้น กล่าวหาว่าข้าข่มขืนนาง ใครจะเชื่อ?”
“แต่ความจริงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว องค์หญิงเก้ากลายเป็นสตรีของคุณชายเสิ่นไปแล้ว เรื่องนี้...”
มู่ฉางชิงมีสีหน้าลำบากใจ สุดท้ายก็ถอนหายใจยาว ดูราวกับจนปัญญาอย่างยิ่ง
มู่หยุนจือแววตาวูบไหว ก่อนถามว่า “ตามความเห็นของอาจารย์หลวง ควรจัดการเรื่องนี้เช่นไร?”
มู่ฉางชิงกล่าวว่า “เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เกรงว่าคงมีแต่ต้องให้คุณชายเสิ่นกับองค์หญิงเก้าเข้าพิธีสมรส ส่วนการตัดสินใจที่คุณชายเสิ่นทำไว้ในวันนี้ คงต้องแก้ไขเสียใหม่ โดยกล่าวว่าคุณชายเสิ่นหมายปององค์หญิงเก้า ทั้งสองต่างมีใจให้กัน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสิ่นหวยก็โกรธจนหัวเราะออกมา นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?
เห็นเขาเสิ่นหวยเป็นคนเช่นใดกัน? เขามีชีวิตมาสิบกว่าปี เคยต้องกล้ำกลืนความอยุติธรรมเช่นนี้เสียเมื่อใด?
มู่หยุนจือขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนกล่าวกับมู่ฉางชิงและอวิ๋นเฟิ่งเซียนว่า “อาจารย์หลวง องค์หญิงเก้า เชิญทั้งสองไปพักผ่อนก่อน เรื่องนี้ข้ากับหวยเอ๋อร์จะหารือกันโดยเร็วที่สุด และจะพยายามให้คำตอบแก่ทั้งสองในเช้าพรุ่งนี้”
มู่ฉางชิงกับอวิ๋นเฟิ่งเซียนจึงจากไป อวิ๋นเฟิ่งเซียนเดินกะเผลก ทำให้ทุกคนรอบข้างมีสีหน้าพิกล
เสี่ยวชียืนอยู่ด้านหลัง แอบชูนิ้วหัวแม่มือให้เสิ่นหวย แต่ถูกชิงอวิ๋นที่อยู่ข้าง ๆ เหยียบเท้าเข้าอย่างจัง
“ท่านตา พวกเขาคิดวางแผนอะไรกันอยู่?”
เสิ่นหวยกระแอมเบา ๆ เพื่อคลี่คลายบรรยากาศกระอักกระอ่วน แล้วหันไปถามมู่หยุนจือ
มู่หยุนจือหัวเราะหึ ๆ สีหน้าดูมีเลศนัย “ยังไม่ชัดเจนอีกหรือ? องค์หญิงเก้าผู้นี้หมายตาเจ้าเข้าแล้ว พูดให้ถูกก็คือ นางหมายตาอำนาจของตระกูลมู่เรา อยากผูกสัมพันธ์กับตระกูลมู่ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ผู้ติดตามของอาจารย์หลวงถึงกล้าพูดจาไม่เคารพเจ้า ที่แท้นางมิใช่ผู้ติดตามอะไรทั้งนั้น แต่เป็นองค์หญิงเก้าผู้เลื่องชื่อ ธิดาเพียงคนเดียวของพระสนมฮุ่ยเฟย อีกอย่าง ข้าได้ยินมาว่านางยังเป็นศิษย์ปิดสำนักของอาจารย์หลวง กล่าวอีกอย่างก็คือ นางเป็นผู้บำเพ็ญเซียน”
“สูด...”
เสิ่นหวยสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง ที่จริงเขาก็สงสัยเช่นเดียวกัน แต่ยังไม่อยากเชื่ออยู่บ้างว่าองค์หญิงผู้สูงศักดิ์จะถึงกับทำเรื่องเช่นนี้ เพียงเพื่อผูกสัมพันธ์กับตระกูลมู่?
“ท่านตา เหตุใดนางต้องผูกสัมพันธ์กับตระกูลมู่ของเราให้ได้ด้วย?”
มู่หยุนจือหัวเราะอีกครั้ง ไพล่มือไว้ด้านหลังแล้วเดินทอดน่องไปมาในห้อง แววตาเปล่งประกายราวกับมองทะลุทุกสิ่ง “เจ้ายังไม่รู้ ราชสำนักแคว้นต้าเยี่ยนของเราภายนอกดูสงบเรียบร้อย ทว่าภายในกลับเกิดคลื่นลมมานานแล้ว การแก่งแย่งระหว่างกลุ่มเก่ากับกลุ่มใหม่ทวีความดุเดือดขึ้นทุกที ส่วนพระสนมฮุ่ยเฟย มารดาขององค์หญิงเก้า ก็คือหนึ่งในผู้นำหลักของกลุ่มใหม่”
เสิ่นหวยฟังแล้วพลันสะเทือนใจ “การแก่งแย่งระหว่างกลุ่มเก่ากับกลุ่มใหม่คืออะไร?”
มู่หยุนจือกลับยิ้มโดยไม่ตอบ เพียงตบไหล่เสิ่นหวย “เรื่องพวกนี้ วันหน้าค่อย ๆ เรียนรู้ไปเอง สถานการณ์ยามนี้คือคนกลุ่มใหม่อยากดึงตระกูลมู่ของเราเข้าไปพัวพันด้วย”
เสิ่นหวยมีสีหน้าเคร่งขรึม ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้ว คนกลุ่มใหม่คิดฉวยโอกาสจากเรื่องที่ฮ่องเต้จะพระราชทานภรรยาให้เขา เพื่อดึงตระกูลมู่เข้าร่วม ส่วนเขาเสิ่นหวยกลับกลายเป็นสะพานข้ามแม่น้ำให้ผู้อื่นบรรลุเป้าหมาย!
มู่หยุนจือยิ้ม “แต่ในเมื่อกลุ่มใหม่มีใจอยากผูกสัมพันธ์กับตระกูลมู่ บางทีนี่อาจเป็นโอกาสของเรา”
“หมายความว่าอย่างไร?”
เสิ่นหวยขมวดคิ้ว หรือมู่หยุนจือคิดจะเข้าไปพัวพันกับการแก่งแย่งระหว่างกลุ่มเก่ากับกลุ่มใหม่ที่ว่านั่น?
มู่หยุนจือถอนหายใจ น้ำเสียงแฝงความห่วงใย “หวยเอ๋อร์ เจ้ายังไม่รู้ แม้ตระกูลมู่ของเราจะมีทหารมากมายและขุนพลเก่งกล้า แต่ในสายตาผู้กุมอำนาจในราชสำนัก เราก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่เรียกใช้หรือขับไล่ได้ตามใจ พูดให้ไม่น่าฟังก็คงเหมือนกระโถนปัสสาวะ เมื่อผู้อื่นต้องการใช้ก็หยิบออกมาใช้ พอใช้เสร็จก็โยนเราทิ้งไปไกล ๆ หากเจ้าสามารถลงไปอยู่ในกระดานเกมและฝ่าฟันเข้าสู่ใจกลางอำนาจได้ บางทีอาจช่วยให้สถานการณ์ของตระกูลมู่ดีขึ้น”
กล่าวจบ มู่หยุนจือก็กะพริบตาปริบ ๆ มองเสิ่นหวยด้วยรอยยิ้ม เสิ่นหวยเข้าใจความหมายของเขาในทันที
“บัดซบ! ตาเฒ่าอย่างท่านคิดจะขายข้าจริง ๆ หรือ?”
เสิ่นหวยกระโดดผึง นี่มันเรียกว่าลงไปอยู่ในกระดานเกมเสียที่ไหน ถึงกับเอาร่างกายของตนเข้าแลกด้วย!
มู่หยุนจือหัวเราะลั่น “ภาระหนักหนานี้ หากไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นผู้ใด? ใครใช้ให้มู่หยุนจือมีหลานชายแท้ ๆ เพียงคนเดียวเล่า? ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายยังเป็นองค์หญิงเก้าผู้มีตำแหน่งสูงส่ง ทั้งยังมอบพรหมจรรย์ให้เจ้าแล้ว เจ้าไม่ขาดทุนหรอก เจ้าคิดว่าใช่หรือไม่... อืม เรื่องนี้ตกลงตามนี้!”
กล่าวจบ มู่หยุนจือก็หัวเราะพลางเดินออกไป
ชิงอวิ๋นกับเสี่ยวชีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แอบหัวเราะคิกคัก แต่พอถูกเสิ่นหวยถลึงตามองก็รีบก้มหน้าลงทันที
เพราะพวกเขาพบว่าสีหน้าของเสิ่นหวยย่ำแย่กว่าครั้งไหน ๆ
“บัดซบ! ต่อให้ข้าแต่งกับนางแพศยานั่นจริง ข้าก็จะออกเที่ยวหาความสำราญทุกคืน ปล่อยให้นางเป็นม่ายทั้งที่สามียังมีชีวิตอยู่!”
เสิ่นหวยเตะคนในห้องออกไป ก่อนปิดประตูดังปัง
ในใจเขาอัดอั้นยิ่งนัก ที่แท้ในสายตาคนเหล่านี้ เขาก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งให้ผู้อื่นนำไปใช้ประโยชน์แล้วใช้ประโยชน์อีก เขาเสิ่นหวยไม่ว่าจะอย่างไรก็เป็นคุณชายรูปงามเลิศล้ำผู้เลื่องชื่อไปทั่วแผ่นดิน ทำให้หัวใจหญิงสาวนับไม่ถ้วนหวั่นไหว ทว่าในสายตาคนเหล่านี้ เขาไร้ความสำคัญถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?
“แล้วก็ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์อย่างมู่หยุนจือ รอให้ข้าบุกเข้าสู่ใจกลางอำนาจในราชสำนักและนั่งบัลลังก์ฮ่องเต้ได้เมื่อใด ข้าจะให้เจ้าคุกเข่าเรียกข้าว่าท่านตา แล้วให้เจ้าเป็นหลานเสียเอง...”
เสี่ยวชีกับชิงอวิ๋นเฝ้าอยู่หน้าห้อง แม้ปกติจะได้ยินเสิ่นหวยพูดจาโอหังอวดดีจนชิน ทว่าครานี้ก็ยังอดตะลึงจนตาค้างไม่ได้ เหล่าทหารองครักษ์รอบข้างยิ่งเงียบกริบราวจักจั่นในเหมันต์ ใบหน้าซีดเผือดกันถ้วนหน้า
เช้าวันรุ่งขึ้น มู่หยุนจือก็บอกการตัดสินใจแก่ mู่ฉางชิงและอวิ๋นเฟิ่งเซียน
ทั้งสองฝ่ายตกลงกันว่า อีกสามวันเสิ่นหวยจะเดินทางไปเมืองหลวงด้วยตนเอง เพื่อทูลขอพระราชทานสมรสจากฮ่องเต้
เสิ่นหวยนั่งยอง ๆ อยู่ไม่ไกล เล่นก้อนหินบนพื้น มองคนหลายคนตัดสินเรื่องสมรสตลอดชีวิตของตน ราวกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขาแม้แต่น้อย นอกจากเมื่อคืนถูกอวิ๋นเฟิ่งเซียนข่มขืนไปครั้งหนึ่ง เขายังมีส่วนร่วมกับเรื่องนี้ตรงไหนอีก?
แต่องค์หญิงเก้าผู้สวมกระโปรงสีเขียวหยก งดงามจนหาสิ่งใดเปรียบมิได้ กลับมีสีหน้าเคร่งขรึม ตั้งแต่ต้นจนจบก็คร้านจะชายตามองเขา ราวกับเมื่อคืนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นระหว่างทั้งคู่ ยิ่งทำให้เสิ่นหวยไม่สบอารมณ์
ก่อนมู่ฉางชิงกับอวิ๋นเฟิ่งเซียนจะจากไป เสิ่นหวยจงใจเดินไปกระซิบข้างหูอวิ๋นเฟิ่งเซียนว่า “เมื่อคืนเจ้าข่มขืนข้า สักวันข้าจะข่มขืนเจ้าคืน จำไว้ วันหนึ่งเราจะพลิกกลับเป็นฝ่ายรุกฝ่ายรับ”
คำสุดท้ายถูกเน้นเสียงหนักเป็นพิเศษ