ในห้อง
หย่งตงนั่งอยู่บนโซฟา ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าหยิบกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ แล้วพูดว่า “เรื่องเปลี่ยนยาเป็นยาปลอม เป็นความคิดของผมเอง คนที่ผมคุยด้วยก็คืออ้ายฉวย ในนี้มีรายละเอียดทั้งหมดเกี่ยวกับการเปลี่ยนยาในคืนนั้น รวมถึงรายชื่อคนที่เกี่ยวข้องด้วย ทำตามที่ผมเขียนไว้ ก็จะจัดการเรื่องนี้ให้สะอาดได้”
แมวเฒ่าได้ยินดังนั้นก็หยิบกระดาษโน้ตขึ้นมาอ่านแวบหนึ่ง ก่อนขมวดคิ้วถามทันทีว่า “อ้ายฉวยตายไปแล้ว ห่วงโซ่หลักฐานขาดจุดเชื่อมไปจุดหนึ่ง มีทางแก้ไหม”
หย่งตงครุ่นคิดอยู่หลายวินาที แล้วชี้ไปที่กระดาษโน้ต “ในนี้มีคนหนึ่งชื่อหลิวชุน ตอนที่ผมให้เงินอ้ายฉวย เขากับอ้ายสามก็อยู่ด้วย”
“หลังเกิดเรื่อง เขาหนีไปหรือเปล่า” แมวเฒ่าถาม
“น่าจะยังอยู่ที่ซงเจียง” หย่งตงพูดพลางหัวเราะเย็นชา “หยวนหัวตายไปแล้ว บริษัทต้องวุ่นวายแน่ ตอนนี้คงไม่มีใครสนใจตัวเล็ก ๆ อย่างเขาหรอก”
“ได้ ผมเข้าใจแล้ว” แมวเฒ่าถือกระดาษโน้ตลุกขึ้น “พวกคุณคุยกันต่อเถอะ ผมออกไปโทรศัพท์ก่อน”
บนเตียง ฉินอวี่ยกศีรษะขึ้นเล็กน้อย มองหย่งตงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามขึ้นมาทันทีว่า “คุณสารภาพทุกอย่างหมดแล้ว ไม่กลัวหรือว่าพอเราจัดการเรื่องเสร็จ หม่าเอ๋อร์จะตามมาแก้แค้นคุณ”
หย่งตงยิ้ม “ฮะ ๆ ถ้าเป็นหย่งตงเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน ผมกลัวทุกอย่าง แต่ตอนนี้เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว คุณว่าผมยังจะกลัวอะไรอีก”
ฉินอวี่เงียบไป
“หยวนเค่อกับสิงอ้วนอยากฆ่าผม เขต 9 ผมก็กลับไปไม่ได้แน่นอนชั่วคราว ส่วนอำนาจการพูดในบริษัทที่มีอยู่ไม่มากนั่น ก็ต้องถูกคนอื่นแย่งไปแน่ ๆ ในคืนเดียว ผมไม่เพียงกลายเป็นผู้ต้องหาหลบหนี ยังทำให้เพื่อนที่มาช่วยต้องพลอยเดือดร้อน แถมครึ่งชีวิตที่ผ่านมาแม่งยังทำไปเปล่า ๆ อีก” หย่งตงส่ายหน้า พูดด้วยน้ำเสียงเสียดสี “พูดตามตรง ตอนนี้ผมอยากหาตึกสักหลังแล้วกระโดดลงไปจริง ๆ แต่ก็ยังไม่มีความกล้าพอ ฮะ ๆ ถ้าหม่าเอ๋อร์อยากแก้แค้นจริง ๆ ก็ถือว่าช่วยเติมเต็มความปรารถนาให้ผมแล้วกัน”