สิบชั่วโมงหลังหลิวชุนถูกจับกุม ก็เข้าสู่เช้าวันรุ่งขึ้นแล้ว จูเหวยพาสมาชิกทีมกินข้าวกันง่าย ๆ ก่อนขับรถออกไปปฏิบัติงานอีกครั้ง
ระหว่างทาง
จูเหวยถือโทรศัพท์พูดกับฉินอวี่ว่า “ทุกอย่างราบรื่นดี จัดการพวกปลายแถวเสร็จแล้ว อีกไม่นานก็ลงมือกับอ้ายสามได้”
“ระวังอย่าให้ข่าวรั่ว” ฉินอวี่เตือน
“ผมรู้ จับตัวกลับมาแล้วผมจะแยกสอบสวน” จูเหวยพยักหน้า ก่อนถามเสียงเบาว่า “แต่วันนี้เป็นวันทำพิธีศพของหยวนหัว อ้ายสามต้องไปแน่ ๆ เพราะงั้น…เราจะลงมือกับมันในงานศพเลยไหม?”
“จัดการมัน” ฉินอวี่ตอบสั้น ๆ
“ได้” จูเหวยพยักหน้า
“ระวังตัวด้วย”
“ทราบแล้ว”
……
ตอนมีชีวิต หยวนหัวรุ่งโรจน์เรืองรอง พอตายไปก็ยังได้รับเกียรติยศอย่างสูงสุด การจากไปของเขานับเป็นข่าวดีของธุรกิจจัดงานศพได้เลยทีเดียว ขนาดงานก็สมกับเป็นเฟอร์รารีแห่งวงการงานศพ
คนมีหน้ามีตาในซงสงวนแทบทั้งหมดมาร่วมงาน รถยนต์ที่ปกติหาเห็นได้ยากตามท้องถนน ต่างจอดเรียงเป็นแถวยาวหน้าประตู วงแตรบรรเลงเพลงไว้อาลัยล้วนจ้างผู้เฒ่าจากถนนตูจามา มีสมาชิกมากกว่ายี่สิบคน ผู้ร่วมขบวนศพกว่าร้อยชีวิต ทุกคนสวมชุดดำ งานศพทั้งงานดูยิ่งใหญ่สมเกียรติ
แต่พิธีรีตองอลังการแบบนี้ ก็เป็นเพียงความปลื้มปริ่มกันเองในหมู่คนวงในเท่านั้น เพราะหยวนหัวเริ่มต้นจากการผูกขาดด้วยความรุนแรง แม้จะร่ำรวยมาก แต่ชื่อเสียงส่วนตัวกลับไม่ได้ดีนัก พอหลายคนได้ยินว่าเขาตายแล้ว ต่างก็ออกความเห็นกันอย่างตรงไปตรงมา
สวรรค์เริ่มทำงานแล้ว
ฟ้าของซงสงวนสว่างแล้ว
สมควรตายแล้ว!