ภายในห้อง
ฉินอวี่มองเสี่ยวฉีแล้วส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก เรื่องหลังจากนี้พวกเราจัดการเองได้”
เสี่ยวฉีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้เกลี้ยกล่อมและไม่ได้ซักถามรายละเอียดเกี่ยวกับธุรกิจสายยา เพียงเลิกคิ้วถามย้ำอีกครั้ง “ไม่ต้องจริง ๆ หรือแค่พูดปฏิเสธไปอย่างนั้น? ไหน ๆ ฉันก็มาถึงแล้ว ถ้าจัดการเรื่องนี้ให้จบได้ทีเดียว ก็จะได้ไม่ต้องคอยเป็นห่วงทางนายทีหลัง”
“ไม่ต้องจริง ๆ” ฉินอวี่อธิบายเสียงเบา “เขต 9 ไม่เหมือนข้างนอก บางเรื่องไม่ใช่แค่กำจัดใครสักคนแล้วจะจบได้ ยิ่งไปกว่านั้น คนข้างบนของฉันตอนนี้คงไม่อยากให้ความขัดแย้งบานปลาย แค่อยากให้ทุกอย่างสงบลงโดยเร็ว”
“อืม ถ้านายรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ก็พอ”
เสี่ยวฉีพยักหน้า พลางเล่นแก้วน้ำในมือ “หลังจากออกจากที่นี่ ฉันจะไม่กลับเขตนอกกฎหมายแล้ว แถมช่วงนี้ก็จะไม่อยู่แถวนี้ด้วย เพราะงั้นไม่ว่านายจะทำอะไร ก็ระวังตัวหน่อยล่ะ”
ฉินอวี่ชะงัก “นายจะทำอะไรอีก จะไปไหน?”
“รับงานจากเพื่อนคนหนึ่ง อาจต้องเดินทางไกลสักเที่ยว” เสี่ยวฉียิ้ม “ฮ่า ๆ นายไม่ต้องยุ่งหรอก”
ฉินอวี่มองเขาอย่างเป็นห่วง ขมวดคิ้วพูด “ถ้าอย่างนั้นนายก็อยู่ต่อสิ พวกเราช่วยกันจัดการเรื่องยา อย่างน้อยก็มั่นคงกว่าที่นายเร่ร่อนอยู่ข้างนอก”
“ช่างเถอะ” เสี่ยวฉีโบกมือปฏิเสธรัว ๆ “คนอื่นคิดจะฆ่านาย ตอนนายถือมีดป้องกันตัว ยังต้องคอยคิดว่าอย่าแทงจุดสำคัญของเขาเลย ฮ่า ๆ งานแบบนี้ฉันทำไม่ไหวหรอก โลกข้างนอกที่มีโอกาสอยู่ทุกที่ต่างหากที่เหมาะกับฉัน”