ที่บ้าน
หม่าเอ๋อร์ที่ยังงัวเงียหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถาม “พี่สามจะมาคุยอะไรกับฉันวะ ฉันกับเขามีอะไรต้องคุยกัน?”
“...ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ยังไงเขาก็ฝากผมมาบอกว่าอยากเจอคุยกันสักหน่อย” เพื่อนตอบเสียงเบา
หม่าเอ๋อร์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วตอบทันที “ได้สิ งั้นก็คุยกัน แต่ฉันไม่ไปหาเขาหรอก คืนนี้ฉันจะส่งที่อยู่ให้ นายบอกให้เขามาหาฉันแล้วกัน”
“ได้เลย เดี๋ยวผมไปบอกเขา”
“อืม แค่นี้แหละ”
คุยกันไม่กี่ประโยค หม่าเอ๋อร์ก็ไม่ได้เห็นเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญอะไร เขาห่มโปงแล้วหลับต่ออย่างสบายใจ
...
ชื่อถนนในซงเจียงค่อนข้างหลากหลาย ส่วนใหญ่ตั้งชื่อตามภาษาจีน แต่ก็มีชื่อแบบตะวันตกอยู่ด้วย สาเหตุที่มีรูปแบบเช่นนี้ก็เพราะเขตพิเศษหมายเลขเก้ามีผู้คนหลากหลายเชื้อชาติ ผิวพรรณแบบไหนก็มี จึงต้องใส่ใจรายละเอียดเหล่านี้ เพื่อให้ผู้คนรู้สึกว่าตนมีที่ทางเป็นของตัวเอง
สองทุ่มครึ่ง ที่ถนนชาร์ลีส เมืองใต้ พี่สามพาเพื่อนสองคนเดินมาตามถนน ก่อนจะมีคนพาเข้าไปในตึกร้างทรุดโทรมหลังหนึ่ง
เมื่อขึ้นไปถึงชั้นสาม ทุกคนก็เข้ามาในสถานเล่นไพ่ที่เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและควันโขมง หม่าเอ๋อร์นั่งอยู่ที่โต๊ะด้านใน สวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายพลางยิ้มและโบกมือ “มา ๆ มานั่งนี่”
พี่สามยิ้มยิงฟัน เดินเข้าไปนั่งตรงข้ามหม่าเอ๋อร์
“เล่นสักสองรอบไหม?” หม่าเอ๋อร์ถามพลางหมุนกระดานม้าในมือเล่น