“เชี่ย ไอ้เด็กนี่ต่ำช้าจริง ๆ!”
ฉินอวี่ยืนแอบฟังอยู่หน้าประตูตั้งนาน พอหน้าแดงไปถึงหูก็ด่าสบถออกมาคำหนึ่ง พลางคิดในใจว่าถ้าตัวเองไม่เข้าไปตอนนี้ มีหวังต้าหยาจัดการเรื่องนั้นในห้องเสร็จแน่
“โครม!”
ฉินอวี่กระชากประตูแล้วตะโกนว่า “เปิดประตู!”
“ใครน่ะ?” ต้าหยาตะโกนถาม
“หูหนวกหรือไง? รีบเปิดประตูให้ฉัน!” ฉินอวี่ตะคอกอย่างไม่สบอารมณ์
ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาที ต้าหยาก็เปิดประตูออกมา ใบหน้าแดงระเรื่อ หัวโกนเกลี้ยง “อ้าว พี่ กลับมาแล้วเหรอ?”
“หลบไป” ฉินอวี่ดันหัวกลม ๆ ของต้าหยาให้พ้นทาง ก้าวเข้าไปในห้องก็เห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนเตียง กะพริบตากลมโตมองมาทางเขา
“เซียงเซียง นี่พี่ฉัน” ต้าหยาแนะนำ
เซียงเซียงลุกขึ้น “สวัสดีค่ะพี่”
“หนูเป็นลูกบ้านไหน?” ฉินอวี่ถามอย่างงุนงง
“เธอเป็นลูกสาวพี่ฮวา…เราสองคนสนิทกันดี” ต้าหยารีบชิงอธิบาย
ฉินอวี่ถีบเข้าให้หนึ่งที “ฉันเห็นแล้วว่าสนิทกันดีแค่ไหน!”
“พี่คะ งั้นหนูกลับก่อนนะ” เซียงเซียงอายุไล่เลี่ยกับต้าหยา พอเห็นฉินอวี่ก็เขินนิดหน่อย รีบวิ่งปรู๊ดออกไป
“น้องสาว พรุ่งนี้พี่จะไปช่วยทำงานนะ!” ต้าหยายืนอาลัยอาวรณ์อยู่หน้าประตู ตะโกนเสียงดัง
ฉินอวี่ถีบเข้าที่เอวต้าหยาเต็มแรงจนเซถลาไปข้างหนึ่ง แล้วด่าว่า “ไอ้เวร ชีวิตนอกงานของแกช่างรื่นเริงเสียจริง! ฉันยังไม่มีเมียเลย แต่แกนี่สิ ถึงกับพาคนกลับบ้านมาใช้ชีวิตด้วยกันแล้ว แกคิดว่าตัวเองลอยขึ้นฟ้าไปแล้วหรือไง?”