ภายในอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งในซงเจียง
หยวนเค่อนั่งสูบบุหรี่อยู่บนโซฟา เหม่อมองรายการถ่ายทอดสดออนไลน์ ไม่พูดไม่จา
ข้างกายมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยนอนหนุนตักหยวนเค่อ ถามเสียงเบาว่า “สองวันนี้คุณเป็นอะไรไป ใจลอยอยู่ตลอดเลย?”
“ไม่มีอะไร” หยวนเค่อตอบพลางขมวดคิ้ว
“ทะเลาะกับพี่ใหญ่ของคุณอีกแล้วเหรอ?” หญิงสาวถามต่อ
หยวนเค่อสูบบุหรี่ ไม่ได้ตอบ
“ฉันล่ะไม่เข้าใจเลย คนเขาว่ากันว่ารบต้องอาศัยพี่น้อง ออกรบต้องอาศัยพ่อลูก แต่ทำไมพอคุณกับพี่ใหญ่เจอเรื่องทีไรก็ทะเลาะกันทุกที?” หญิงสาวเงยหน้าขึ้น “คุยกันดี ๆ ไม่ได้หรือไง?”
“ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากคุยดี ๆ แต่เขาไม่เคยฟังคำแนะนำของใครเลย โดยเฉพาะของผม” หยวนเค่อส่ายหน้าตอบ “ไม่รู้ว่าเขาดูถูกผม หรือเอาแต่เห็นผมเป็นเด็กกันแน่... สรุปคือพอผมเสนออะไร เขาก็หันมาเล่นงานผมทุกที”
“เสี่ยวเค่อ ฉันขอพูดอะไรหน่อย คุณอย่าเพิ่งไม่พอใจนะ”
“พูดมาสิ”
“จริง ๆ แล้วคุณกับพี่ใหญ่ต่างก็มีปัญหากันทั้งคู่” หญิงสาวลุกขึ้นนั่ง กล่าวอย่างจริงจัง “เขาอายุมากกว่าคุณตั้งเยอะ เลยเห็นคุณเป็นเด็กมาตลอด ส่วนคุณก็เอาแต่พยายามพิสูจน์ตัวเองต่อหน้าเขา บางครั้งน้ำเสียงที่คุณใช้พูดก็อาจทำให้เขาไม่สบายใจ เพราะคุณยึดแต่เหตุผลของเรื่องตรงหน้า จนมองข้ามว่าเขาเป็นญาติ เป็นพี่ใหญ่ของคุณ... คุณเอาแต่ปฏิเสธเขา พูดแต่ว่าวิธีของเขาล้าสมัย ถูกกำจัดไปแล้ว แล้วศักดิ์ศรีของเขาต่อหน้าคุณจะเหลืออยู่ตรงไหนล่ะ?”
หยวนเค่ออึ้งไปนาน ก่อนจะพบว่าตัวเองไม่มีคำพูดโต้แย้ง