สิบโมงกว่าในตอนเช้า
หยวนเค่อนั่งรถพุ่งออกจากเฟิงเป่ย คอยเร่งคนขับไม่หยุดว่า “เร็วเข้า ขอร้องละ เร็วอีก... ”
……
ราวครึ่งชั่วโมงต่อมา ภายในอาคารโรงพยาบาลลานฝึก
แม่ม้าถูกแพทย์ทหารเข็นออกมา แล้วนำไปทิ้งไว้ในห้องผู้ป่วยว่างเปล่าที่ไม่มีใครใช้งาน ส่วนกวนฉียังคงอยู่ระหว่างการรักษา
ที่โถงชั้นล่าง สิงอ้วนสวมเสื้อโค้ต เดินก้าวยาวๆ พลางยื่นมือออกไป “สวัสดีครับ สวัสดีครับ รบกวนแล้ว”
นายสิบทหารยื่นมือจับกับสิงอ้วน ก่อนหลีกทางให้ตรงบันไดทันที “หยวนหัวอยู่ชั้นสามครับ”
“ยังไม่ต้องไปดูเขา ฉันจะไปดูคุณลุงคนนั้น”
“อ๋อ เขาอยู่ชั้นสี่ครับ”
“ฟื้นแล้วหรือยัง คุยได้ไหม” สิงอ้วนถาม
“บาดเจ็บไม่ถึงขั้นโดนจุดสำคัญ พูดได้ครับ” นายสิบทหารพยักหน้า
“รบกวนแล้วครับ”
“ไม่เป็นไรครับ แค่ทำตามคำสั่ง ฮ่าๆ” นายสิบทหารพาสิงอ้วนขึ้นไปชั้นบน
ไม่กี่นาทีต่อมา ทุกคนก็มาถึงห้องผู้ป่วยว่างเปล่า สิงอ้วนพาลูกชายคนที่สองกับพีเตอร์เข้าไปด้วยกัน ส่วนคนอื่นยืนรออยู่หน้าประตู
ภายในห้อง แม่ม้าหน้าซีด นอนนิ่งอยู่บนเตียงโดยมีสายน้ำเกลือหยดอยู่ข้างตัว ดวงตาเบิกกว้าง
สิงอ้วนถอดถุงมือหนังออก แล้วตบลงบนไหล่แม่ม้า “ฮ่าๆ ตาแก่นี่ร่างกายแข็งแรงไม่เบาเลยนะ!”
“แข็งแรงแค่ไหนก็ยังสู้พวกนายทุนไม่ไหวอยู่ดี” แม่ม้าถอนใจตอบ
สิงอ้วนไพล่มือไว้ด้านหลัง เดินไปหยุดข้างเตียงแล้วก้มมองแม่ม้า “เอาละ ฉันไม่พูดไร้สาระกับนายแล้ว เข้าเรื่องกันเถอะ”