ฉินอวี่ฟังคำพูดของแมวเฒ่าแล้วหัวเราะเบา ๆ ก่อนตอบว่า “ผมไม่เคยปล้นใคร ในแถบนี้ผมสร้างชื่อด้วยฝีมือตัวเอง”
“หึ ๆ” แมวเฒ่าได้ยินแล้วก็หัวเราะออกมาอย่างประหม่าเล็กน้อย
ทั้งสองสบตากันอยู่ครู่ใหญ่ ฉินอวี่จึงถอนหายใจแล้วเสริมว่า “ผมก็เป็นคนเหมือนกัน ผมก็ต้องกินข้าว”
“เข้าใจ” แมวเฒ่าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
……
หลังจากขับรถต่อไปอีกสิบกว่าชั่วโมง ทั้งสองก็มาถึงพื้นที่รอจัดระเบียบทางตอนใต้ ที่นี่อากาศอุ่นกว่าทางเหนือเล็กน้อย ไม่หนาวเหน็บเท่าไร สถานที่ซึ่งฉีหลินซ่อนตัวอยู่เรียกว่าเฟิงอาน ตั้งอยู่บนที่ราบ มีภูเขาใหญ่เป็นฉากหลัง ทั้งยังไม่ติดถนนสายหลัก ผู้คนไม่น้อยมักรวมกลุ่มกันเข้าไปล่าสัตว์ในภูเขา ส่วนหนึ่งเอาไว้กินเอง อีกส่วนก็ฝากคนขนไปขายที่เขตพิเศษ แลกเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ ดังนั้นสภาพแวดล้อมและความปลอดภัยจึงดีกว่าทางซานคานจื่อนิดหน่อย
ก่อนหน้านี้ฉินอวี่ไม่ค่อยได้วนเวียนอยู่แถวเฟิงอาน เพราะคนที่นี่ไม่ค่อยต้อนรับคนนอก คนร้อยคนอาจยังแบ่งทรัพยากรจากภูเขากินกันอิ่มได้ แต่ถ้ามีสองร้อยสามร้อยคน หรือมากกว่านั้นมาอยู่ที่นี่ ทุกคนก็อาจไม่มีอะไรกิน ดังนั้นคนนอกจึงตั้งหลักในที่แห่งนี้ได้ยากมาก
ถึงฉินอวี่จะไม่เคยอยู่ที่นี่ แต่ก่อนหน้านี้เขามีเพื่อนคนหนึ่งที่พำนักอยู่แถวนี้เป็นประจำ แถมยังมีฐานะอยู่บ้าง เขาจึงพาฉีหลินมาฝากให้ตั้งหลักที่นี่
รถจอดลงหน้าบ้านชั้นเดียวที่ก่อขึ้นจากไม้กระดานกับดินทราย แมวเฒ่ากับฉินอวี่จึงลงจากรถ
“โว้ย ที่นี่เป็นที่ที่คนอยู่กันได้ด้วยเหรอ?” แมวเฒ่ามองบ้านชั้นเดียวที่เอียงกระเท่เร่กับที่รกร้างโล่งเตียนรอบ ๆ แล้วอดส่ายหน้าถอนใจไม่ได้ “พอเทียบกันแล้ว เขต 9 เหมือนสวรรค์เลย ในที่สุดผมก็เข้าใจแล้วว่าทำไมนายถึงไปซงเจียงได้ไม่นานก็ยืนหยัดได้… อยู่ที่นี่นายยังรอดได้ ไปอยู่ที่ไหนก็ไม่มีปัญหา”