ภายในห้องทำงานของหัวหน้ากอง
หัวหน้ากองหลี่ประสานมือไว้บนโต๊ะ มองฉินอวี่แล้วพูดสั้น ๆ ว่า “เรื่องยาปลอมนี่ ผมมีข้อแนะนำให้คุณ”
“ว่ามาเลยครับ” ฉินอวี่พยักหน้า
“ในเมื่อยากจะล้างมลทินได้ ก็ให้หม่าเอ๋อร์ยอมรับเรื่องนี้ไปเสีย” หัวหน้ากองหลี่พูดอย่างระมัดระวัง “ให้เขาหาคนออกมารับหน้า ยอมมอบตัวแบกรับความผิดเอง ลดโอกาสที่เรื่องจะบานปลายให้เหลือน้อยที่สุด ส่วนเหยื่อสองคนที่ตายอย่างน่าอนาถ ก็ต้องชดเชยให้เป็นเงินก้อนใหญ่พอสมควร”
ฉินอวี่ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “หัวหน้ากอง คุณให้หม่าเอ๋อร์ยอมรับว่ายาปลอมเป็นของที่เขาขายเอง แบบนั้นก็เข้าทางหยวนหัวพอดีไม่ใช่เหรอครับ?!”
“ถ้าไม่เข้าทางเขา แล้วคุณจะทำยังไง?” หัวหน้ากองหลี่ขมวดคิ้วถาม “คุณมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ไหมว่าจะจับคนที่สับเปลี่ยนยาปลอมได้? แล้วคุณรู้หรือเปล่าว่าหยวนหัวจะลงมืออะไรต่อ? ถ้าเรื่องบานปลาย คุณมีวิธีรับมืออะไร?”
ฉินอวี่เงียบไป
“ยอมรับตอนนี้ แล้วส่งคนออกมารับผิด อย่างน้อยก็อธิบายกับกองบัญชาการตำรวจได้ง่ายกว่ามาก” หัวหน้ากองหลี่ลุกขึ้นยืน ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ทำผิดก็ต้องชดใช้ เรื่องนี้ถือเป็นบทเรียนที่เจ็บปวดก็แล้วกัน”
“ผมว่าหม่าเอ๋อร์คงไม่ยอม” ฉินอวี่ส่ายหน้า “เพราะเขารู้ดีว่า ที่ตัวเองอยู่รอดบนถนนดำได้ก็เพราะชื่อเสียงกับอิทธิพล ถ้าให้เขายอมรับว่าตัวเองขายยาปลอมจริง ก็เท่ากับพรากสิ่งที่เขาสั่งสมมาหลายปีไปในพริบตา เมื่อหมดข้อได้เปรียบที่ใช้เอาชีวิตรอดแล้ว ต่อไปเขาจะทำยังไง?”
“แต่ถ้าล้างเรื่องนี้ไม่สะอาด ข้อหาขายยาปลอมก็ยังตกอยู่บนหัวเขา แถมหยวนหัวก็จะซ้ำเติมต่อ พอเรื่องบานปลาย ไม่ใช่แค่ชื่อเสียงกับอิทธิพลของตระกูลหม่าที่หายไป พวกเราก็พลอยลำบากด้วย” หัวหน้ากองหลี่ขมวดคิ้วมองฉินอวี่ “ถ้าหม่าเอ๋อร์ยอม ผมให้เวลาเขาทำใจได้บ้าง แต่ถ้าไม่ยอม ความร่วมมือก็ยุติ เราเปลี่ยนคนมาทำแทน”