ฉินอวี่ชะงักไป “ข่าวเชื่อถือได้ไหม?”
“น่าจะเชื่อถือได้” หม่าเอ๋อร์ขมวดคิ้วตอบ “ผมจับเพื่อนของมันไว้ได้ตั้งแต่แรก แถมยังควบคุมตัวไว้ด้วย มันคงไม่กล้าโกหกหรอก”
“งั้นนายกลับมาก่อน เรามาคุยกันว่าจะคลี่คลายกับดักที่อ้ายฉวยตกอยู่ยังไง”
“ผมอยู่ที่สถานีรถเหนือแล้ว” หม่าเอ๋อร์ก้มมองนาฬิกาข้อมือ “อีกสิบนาทีก็ขึ้นรถแล้ว”
ฉินอวี่ได้ยินแล้วก็อึ้งไป “นายจะไปแล้วเหรอ? เร็วไปไหม?”
“ไม่รีบไม่ได้หรอก พ่อผมให้ความสำคัญกับชื่อเสียงของกิจการยิ่งกว่าชีวิต ถ้าอีกฝ่ายเล่นสกปรก แล้วอ้ายฉวยเกิดเรื่องขึ้นมา เรื่องนี้ก็ล้างไม่สะอาดแล้ว” หม่าเอ๋อร์ก้มหน้าตอบ “เรื่องนี้ผมเป็นคนก่อ ยังไงก็ต้องอุดหลุมที่ตัวเองขุดให้ได้”
“แต่อย่างน้อยก็ควรคุยกันก่อนสิ นายจู่ ๆ ก็จะไปแบบนี้ ทางผมยังไม่ได้เตรียมอะไรเลย” ฉินอวี่กังวลอยู่บ้าง
“คนอย่างอ้ายฉวยไม่แน่ว่าจะอยู่ที่เดิมได้นานแค่ไหน” หม่าเอ๋อร์ส่ายหน้าตอบ “ถ้ามันไปเฟิงเป่ยแล้วรู้สึกว่าอยู่ไม่ไหว แอบหนีไปเสียก่อน ถึงตอนนั้นจะตามหาก็เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร ผมคิดไว้แล้ว มันคงออกเดินทางก่อนผมไม่เกินไม่กี่ชั่วโมง ตอนนี้ผมขึ้นรถเลย รับรองว่าดักมันไว้ที่เฟิงเป่ยได้แน่”
ฉินอวี่เงียบไป
“พ่อโกรธผมอยู่ ผมเลยไม่โทรหาเขา” หม่าเอ๋อร์กำชับเสียงเบา “ช่วยบอกเขาทีว่าผมพาหลิวจื่อชูกับเสี่ยวหลิ่วไปด้วย พอจัดการเรื่องเสร็จจะหาทางเอารถกลับมาสักคัน”
“นั่งรถไฟฟ้าระหว่างเมืองต้องใช้เอกสารยืนยันตัวตน” ฉินอวี่ขมวดคิ้วเตือน “ถ้านายก่อเรื่องใหญ่ที่เฟิงเป่ย กลับไปคงถูกขึ้นบัญชีแน่ ถึงตอนนั้นจะยุ่งยากมาก เพราะนายออกมาโดยที่ยังมีคดีติดตัว”
“ไม่เป็นไร ผมหาคนกลางขายตั๋วเถื่อนช่วยแล้ว” หม่าเอ๋อร์ก้มหน้าพูด “จ่ายเงินนิดหน่อยก็จัดการได้”
“ผมก็ยังไม่แนะนำให้นายไปอยู่ดี จู่ ๆ ก็ข้ามไปแบบนี้” ฉินอวี่คิดยังไงก็ไม่วางใจ