ภายในห้องทำงานผู้ช่วยผู้จัดการใหญ่ของอาคารบริษัทยาหลงซิ่งแห่งเฟิงเป่ย ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา ผิวขาว ผมแสกสามเจ็ด กำลังจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ แก้ไขรายงานปรับปรุงสายการผลิตยาอย่างระมัดระวัง
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ชายหนุ่มเงยหน้าตะโกนว่า “เข้ามา”
ประตูเปิดออก เลขานุการสาวหน้าตาสง่างามยิ้มเตือนว่า “ประธานซิ่งคะ ท่านประธานกับผู้จัดการกลับมาแล้ว ตอนนี้อยู่ที่ห้องประชุมเล็กชั้นบนสุดค่ะ”
“กลับมาแล้วเหรอ?” ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบลุกขึ้นบอกว่า “เร็วเข้า ช่วยพิมพ์รายงานให้ผมหน่อย ผมจะเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บหนึ่ง”
“ได้ค่ะ” เลขานุการพยักหน้า
ชายหนุ่มรีบดันเก้าอี้ทำงานออก แล้ววิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องพักด้านใน
เขาคือคุณชายสามคนที่สามของบริษัทยาหลงซิ่ง ชื่อซิ่งจื่อเห่า อายุยี่สิบสี่ปี เพิ่งเรียนจบจากมหาวิทยาลัยชนชั้นสูงแห่งหนึ่งในเขตเจ็ด ปัจจุบันทำงานเป็นผู้ช่วยผู้จัดการใหญ่ในบริษัทของตระกูล และบริษัทหลงซิ่งแห่งนี้ก็คือเส้นสายที่ใหญ่ที่สุดของหยวนหัวในเฟิงเป่ย
……
ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา ซิ่งจื่อเห่าเปลี่ยนจากชุดสูทสีขาวราคาแพงเป็นชุดทำงานธรรมดาของบริษัท ผูกเนกไทที่ดูเรียบขรึมเส้นหนึ่งเสร็จแล้วจึงหันไปถามเลขานุการว่า “ดูเป็นยังไงบ้าง?”
“ดีค่ะ” เลขานุการหัวเราะพลางยกมือปิดปาก “แค่ดูเรียบง่ายเกินไปหน่อย ไม่เหมือนสไตล์คุณเลย”
“พ่อชอบแบบนี้น่ะ” ซิ่งจื่อเห่าฉีกยิ้ม พลางเอื้อมมือหยิบรายงานที่พิมพ์เสร็จแล้วบนโต๊ะ “คุณจองร้านอาหารตะวันตกดี ๆ ไว้สักร้านนะ เดี๋ยวผมอาจพาพ่อไปกิน”
“ทราบแล้วค่ะ” เลขานุการพยักหน้าอีกครั้ง
ซิ่งจื่อเห่าสั่งงานเสร็จ ก็ถือรายงานเดินฉับ ๆ ออกจากห้องทำงาน
ภายในห้องประชุมเล็กชั้นบนสุดของอาคาร