หลังจากหมดสติไปหลายชั่วโมง ในที่สุดหม่าเอ๋อร์ก็ฟื้นขึ้นมา ฉินอวี่ป้อนน้ำให้เขาเล็กน้อย ก่อนจะหันไปพูดกับลุงหม่าว่า “พวกคุณอยู่ด้วยกันสักพักนะ ผมออกไปจัดการเรื่องหน่อย”
“ได้” ลุงหม่าพยักหน้า
ฉินอวี่ปิดประตูเดินออกไป แล้วตะโกนว่า “แมวเฒ่า กวนฉี มาประชุมกันในห้องนี้หน่อย ว่าจะจัดการยังไง”
……
ภายในห้อง
ลุงหม่านั่งอยู่ข้างเตียง ใช้ริมฝีปากแห้งแตกแตะมวนบุหรี่ ก้มหน้าเงียบไม่พูดอะไร
หม่าเอ๋อร์เหม่อมองเพดาน ถามด้วยเสียงแหบพร่าว่า “จื่อชูเป็นยังไงบ้าง”
“ไม่เป็นอะไรมาก” ลุงหม่าตอบเสียงเรียบ
หม่าเอ๋อร์หลับตา เสียงสั่นเครือขณะเอ่ยว่า “ลุง ผมผิดเอง… ก่อนลงมือ จื่อชูเคยห้ามผม… แต่ผมไม่ฟัง… สุดท้ายเสี่ยวหลิ่วก็หายไป เหมาจื่อถึงกับไม่มีแม้แต่ศพกลับมา… ผม… ผมต่างหากที่ควรตาย”
ลุงหม่าสูบบุหรี่ นั่งก้มหน้าอยู่ใต้แสงไฟสลัว มองพื้นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “หม่าเอ๋อร์ คนรุ่นฉันมีพี่น้องสามคน… ฉันอายุน้อยที่สุด เป็นน้องเล็ก ตอนที่กำลังจะเข้าเขต 9 บ้านเราไม่มีอะไรเลย พ่อของนายพาพี่รองของฉันไปแย่งเสบียงกับคนอื่น ค้าปืน สรุปว่าทำทุกอย่างที่พอจะหาอะไรกินได้ ตอนนั้นฉันยังเด็ก แบกรับเรื่องอะไรไม่ไหว ก็เลยเอาแต่ตามพวกเขาสองคนไปวัน ๆ ว่าง ๆ ก็เก็บเงินได้บ้าง เอาไปหาผู้หญิงได้”
หม่าเอ๋อร์นั่งฟังเงียบ ๆ
“ปีที่สี่หลังจากซงเจียงเริ่มให้สิทธิถิ่นที่อยู่แก่คนนอกอย่างเป็นทางการ พี่รองของฉันป่วยหนัก บ้านก็ไม่มีเงินเก็บ… พ่อของนายร้อนใจ เลยเรียกพี่น้องไม่กี่คนไปปล้นเสบียงที่เฟิงเป่ยส่งมาให้ซงเจียง คืนนั้นอารองของนายไม่ได้นอนทั้งคืน แต่ฉันกลับไม่รู้สึกอะไร นั่งเล่นไพ่กับคนอื่นแถวถนนตูจาตลอดคืน” พอพูดถึงตรงนี้ ลุงหม่าก็หยุดชะงัก ดวงตาแดงก่ำ “เช้าวันรุ่งขึ้น คนที่วิ่งกลับมาบอกฉันว่า… พ่อของนายถูกยิงตาย โดนยิงยี่สิบกว่านัด ตอนนั้นฉันมึนงงไปหมด ไม่รู้เลยว่าควรทำยังไง… แต่เรื่องน่าเหลือเชื่อคือ อารองของนายที่ป่วยหนัก นอนติดเตียงมาสองเดือน กลับฝืนรอดมาได้ราวกับปาฏิหาริย์”