ความสัมพันธ์ที่หัวหน้ากองหลี่แนะนำให้ฉินอวี่รู้จัก คือทหารชั้นผู้น้อยคนหนึ่งในกองทหารประจำการแห่งเฟิงเป่ย ตำแหน่งไม่สูง รายได้ก็ธรรมดา อีกทั้งคนคนนี้อยู่ในกองทัพมานาน ไม่เคยข้องเกี่ยวกับพวกอันธพาลในเฟิงเป่ยเลย จึงถือว่าไว้ใจได้
จุดพักที่นายสิบทหารจัดเตรียมไว้ตั้งอยู่ชานเมือง เป็นลานฝึกของกองทัพที่ถูกทิ้งร้าง ตอนทุกคนมาถึงยังเห็นตราผนึกสองภาษาจีนกับอังกฤษติดอยู่หน้าประตู
ภายในอาคารเก่าทรุดโทรม นายสิบทหารสวมชุดพลเรือน กำชับเสียงเบาว่า “อย่าก่อไฟให้เห็น อย่าส่งเสียงดัง อย่าออกไปข้างนอกตอนกลางวัน เข้าใจไหม”
“เข้าใจแล้ว” ฉินอวี่พยักหน้า
“ถ้าพวกคุณถูกพบเข้า ให้บอกว่าเห็นว่าที่นี่ไม่มีคนเลยแอบเข้ามาหลบเอง ไม่ใช่มีใครพาเข้ามา” นายสิบทหารพูดต่ออย่างไร้อารมณ์ “ถ้าพูดมากไป จะทำให้คนที่ช่วยพวกคุณเดือดร้อน”
“เข้าใจแล้ว”
“ผมเอายามาจากกองทัพนิดหน่อย ให้ผมดูก่อนว่าเพื่อนคุณบาดเจ็บตรงไหน”
“ครับ รบกวนด้วย”
หลังจากคุยกันรู้เรื่องแล้ว นายสิบทหารก็พาฉินอวี่เข้าไปด้านใน หิ้วกล่องพยาบาลมาด้วย ก่อนโบกมือสั่งว่า “ช่วยปูผ้าฆ่าเชื้อหน่อย ใครทำเป็นก็อยู่ช่วย คนอื่นออกไปได้”
“ผมช่วยเอง ผมพอรู้วิธีรักษาแผลภายนอกอยู่บ้าง” ฉินอวี่ถอดเสื้อคลุมออก
หม่าเอ๋อร์กับคนอื่น ๆ แลกสายตากัน ก่อนจะเดินออกไปอย่างเงียบเชียบ
……
ราวสองชั่วโมงกว่าให้หลัง
นายสิบทหารใช้น้ำสะอาดที่นำมาด้วยล้างมือ ก่อนหันมาพูดกับฉินอวี่ว่า “ผมกลับก่อนนะ”