หลังสองทุ่มเล็กน้อย
หน้าตึกอพาร์ตเมนต์ในสังกัดบริษัทหลงซิ่งแห่งเฟิงเป่ย หย่งตงนั่งอยู่ในรถออฟโรดคันหนึ่ง สีหน้าเย็นนิ่ง สูบบุหรี่อย่างเงียบงัน
ริมถนน เซียวจิ่วนำคนสิบกว่าคนยืนคุยกันเสียงเบา แต่แทบไม่ได้พูดคุยกับหย่งตง
ทุกคนรออยู่ครู่หนึ่ง หัวล้านถึงค่อยก้าวออกมาจากตึก ยืนข้างรถแล้วตะโกนว่า “มานี่ ตงจื่อ รับโทรศัพท์หน่อย”
หย่งตงหันตัวกลับ หยิบโทรศัพท์ของหัวล้านมาแล้วก้มหน้าตอบ “ฮัลโหล”
“ตงจื่อ วันนี้ผมไปด้วย” เสียงของหยวนหัวดังขึ้น “แค่รอให้สิงจื่อเหาโผล่หน้ามาเมื่อไหร่ ผมจะไปแย่งนายกลับมาด้วยตัวเอง”
หย่งตงชะงักไป ก่อนจะยิ้มแฉ่งตอบว่า “ผมเชื่อคุณ”
“ผมให้หัวล้านคอยจับตาดูนายอยู่ นายไม่เป็นอะไรแน่”
“ได้ ทำตามที่พวกคุณบอกแล้วกัน” หย่งตงยิ้มพลางพยักหน้า “แค่นี้นะ”
พูดจบ หยวนหัวยังไม่ทันได้ตอบ หย่งตงก็วางสายแล้วหันไปคืนโทรศัพท์ให้หัวล้าน
“อย่าสั่นไป คืนนี้แค่ฝั่งเราก็ส่งคนมาเกินยี่สิบคนแล้ว ล้วนเป็นคนที่ลงมือทำงานได้จริง แถมหยวนเฒ่าก็ไปด้วยตัวเอง” หัวล้านรับโทรศัพท์คืนมา ก่อนจะล้วงไมโครโฟนไร้สายจากกระเป๋า ก้มลงหนีบไว้ที่ปกเสื้อของหย่งตง แล้วกำชับเสียงเบาต่อว่า “ตอนเจอกันอย่าลน ถ้าพวกมันจะพานายไป ก็ยืนกรานว่าต้องเห็นสิงจื่อเหาก่อน แล้วถ่วงเวลาไว้ให้นานที่สุด ถ้าถ่วงไม่ไหวจริง ๆ นายไปกับพวกมันก็ไม่เป็นไร พวกเราตามไปข้างหลังได้แน่ ขอแค่คนฝั่งตรงข้ามโผล่หน้ามาสักคน เราจะลงมือทันที”