บนรถที่กำลังแล่นด้วยความเร็วสูง
หม่าเอ๋อร์คว้าผมเหวินเทาไว้แล้วตวาดถาม “อ้ายฉวยอยู่ไหน?”
“พี่ อย่ากระชากผมสิ ค่อย ๆ คุยกันก็ได้” เหวินเทาพยายามขยับตัวขึ้นสุดแรง อยากนั่งตัวตรง
“ฉันถามว่าอ้ายฉวยอยู่ไหน?!” หม่าเอ๋อร์ถลึงตาตวาดลั่น
“ใครคืออ้ายฉวย ผมไม่รู้จัก” ร่างเหวินเทาถูกบีบจนบิดเบี้ยว ขณะพูดก็หอบหนัก
“ไม่รู้จักงั้นหรือ?!” หม่าเอ๋อร์กัดฟัน แทงมีดเข้าที่โคนต้นขาซ้ายของเหวินเทาทันที
“ฉึก!”
เลือดทะลักพุ่งกระจาย เปรอะเปื้อนร่างท่อนบนด้านขวาของหลิวจื่อชูไปหมด
“บ้าเอ๊ย ถ้าแน่จริงก็แทงฉันให้ตายสิ!” เหวินเทาถลึงตาตวาด
หม่าเอ๋อร์เลื่อนมีดปาดไปทางซ้ายฉับพลัน ได้ยินเสียงแคว่ก กางเกงบริเวณเป้าของเหวินเทาก็ถูกกรีดขาดในพริบตา
“คุณทำอะไร?” เหวินเทาตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
“มีดเย็นไหม?” หม่าเอ๋อร์ถลึงตาถามเสียงเข้ม “ฉันขยับอีกทีเดียว คุณก็จะหมดความสุขในฐานะผู้ชายทันที”
“...!” เหวินเทาเหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก กลืนน้ำลายลงคอ
“คุณคงรู้ว่าฉันมาหาคุณเพราะอะไร” หม่าเอ๋อร์พูดเสียงเหี้ยม “ฉันเดินทางจากซงเจียงมาถึงนี่ จะมาหาเพราะแค้นกันเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ งั้นหรือ? คุณไม่พูด ฉันก็ต้องหาเขาไม่เจอหรือไง? หา?!”
“พี่... พี่ช่วยเลื่อนมีดออกไปก่อน”
“ฉันจะถามเป็นครั้งสุดท้าย อ้ายฉวยอยู่ไหน?” หม่าเอ๋อร์ตวาดลั่น “ครั้งสุดท้าย!”
“ผม... เขา... พี่ช่วยเลื่อนมีดออกไปก่อน”