หม่าเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที “แน่ใจนะว่าเป็นเขา?”
“แน่ใจ ผมเห็นมีคนเข้าไปทักเขาด้วย” หลิวจื่อชูพยักหน้า “ว่าไง จะลงมือกับเขาไหม?”
“ไม่ ไม่ อย่าเพิ่งลงมือ” หม่าเอ๋อร์สั่งด้วยน้ำเสียงเร่งร้อน “บ่อนหมิงเจวี่ยก็ไม่ใช่ที่เล็ก ๆ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา พวกนายอาจออกมาไม่ได้ นายจับตาดูเขาไว้ให้ดี ผมจะไปที่ประตูเดี๋ยวนี้”
“ได้” หลิวจื่อชูพยักหน้า
ทั้งสองวางสาย หม่าเอ๋อร์ก็รีบโทรหาฉินอวี่ต่อทันที แต่สายของอีกฝ่ายไม่ว่าง
……
บนถนนในเขตเมือง
ฉินอวี่ถือโทรศัพท์ ขมวดคิ้วพูดว่า “ครับ พวกเราออกจากค่ายมาแล้ว ยังไงก็ต้องขอบคุณคุณกับพี่ชายของคุณนะครับ”
“……หลังจากเรื่องเมื่อคืน ฉันก็ออกไปไหนลำบากแล้ว” หลินเนี่ยนเหลยกะพริบตากลมโตพลางตอบ “พวกคุณระวังตัวด้วยนะ ฉันได้ยินพี่ชายบอกว่า คนที่ชื่อสิงจื่อเหาเป็นลูกคนมีอำนาจของบริษัทยาใหญ่แห่งหนึ่งในเฟิงเป่ย มีเส้นสายไม่น้อยเลย”
“อืม ผมรู้แล้ว” ฉินอวี่พยักหน้าตอบ “ผมมีธุระด่วนอีกนิดหน่อย ไว้ค่อยคุยกันนะครับ”
“เสี่ยวอวี่!”
“มีอะไรเหรอ?”
“เอ่อ คือว่า… พี่ชายฉันพูดอะไรเกินเลยกับคุณหรือเปล่า?” หลินเนี่ยนเหลยถามอย่างลังเลเล็กน้อย
ฉินอวี่ชะงักไป “ฮะ ๆ เปล่าครับ ผมแค่ขอบคุณเขาที่ห้องทำงานเท่านั้น”
“อ้อ ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว” หลินเนี่ยนเหลยตอบพร้อมรอยยิ้ม “ปกติพี่ชายฉันเป็นคนเงียบ ๆ พูดจาตรงไปตรงมา แล้วก็ชอบคอยควบคุมฉัน”