ภายในร้านขนม
ฉินอวี่ขมวดคิ้ว ถือโทรศัพท์พูดว่า “อย่าเพิ่งใจร้อน รอให้พวกเราไปถึงกันครบก่อนแล้วค่อยลงมือ”
“พวกนายมาถึงก็ไม่ทันแล้ว” หม่าเอ๋อร์เน้นย้ำอย่างกระวนกระวาย “ตอนฉันจับเหวินเทา มีคนรู้จักของเขาที่หมิงเจวี่ยเห็นเข้า และฉันก็ไม่รู้ว่าคนรู้จักคนนั้นรู้จักกับอ้ายฉวยหรือเปล่า แถมโทรศัพท์เหวินเทาดังสองครั้ง พวกเราก็ไม่ได้รับ ทั้งหมดเป็นสายจากอ้ายฉวย ถ้าตอนนี้ฉันไม่รีบไป ไอ้หมอนี่อาจไหวตัวได้ พอมันหนีไปแล้ว พวกเราก็คงหาไม่เจออีก”
“เอ๋อร์ ถ้าอีกฝ่ายไหวตัวจริง มันก็ยังหนีอยู่ดี นายก็จับมันไม่ได้เหมือนกัน ต่อให้เรารีบแค่ไหนก็ไม่จำเป็นต้องรีบกันแค่ตอนนี้ นายไปจอดรถแถวบ้านเหวินเทาก่อนก็ได้ ต่อให้แค่เฝ้าดูมันไว้ ก็อย่าเพิ่งบุ่มบ่ามลงมือ” ฉินอวี่กำชับอีกครั้ง “ฉันพูดเหมือนเดิม เรื่องนี้นายจะคิดถึงแค่ปัจจัยของอ้ายฉวยไม่ได้ ต้องคิดด้วยว่าบริษัทยากับหย่งตงก็รู้แล้วว่าพวกเรามาถึงเฟิงเป่ย ความสัมพันธ์ในพื้นที่ของพวกเขาย่อมมีมากกว่าเราหลายเท่า ถ้าพวกเขาสืบเรื่องเหวินเทาได้ก่อน พอนายโผล่หัวออกมา เราก็จะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบทันทีไม่ใช่หรือไง”
“เสี่ยวอวี่ นายไม่ได้อยู่ทางนี้ ก็ไม่มีทางเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดหรอก” หม่าเอ๋อร์ตอบโต้ด้วยน้ำเสียงเร่งร้อน “ถ้าอีกฝ่ายจับตาเหวินเทาอยู่จริง พวกเขาก็ลงมือไปนานแล้ว ไม่มีทางปล่อยให้มันกลับไปหมิงเจวี่ยได้หรอก นายลองคิดดูสิ อ้ายฉวยมาเฟิงเป่ยตั้งนานแค่ไหนแล้ว? เกือบจะเกินยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว เข้าใจไหม ตอนนี้ไม่ว่ามันจะรู้หรือไม่รู้ พวกเราก็ต้องไปชิงจังหวะนี้ไว้เอง...อ้ายฉวยเป็นคนเจ้าเล่ห์ พอได้กลิ่นว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลก็เผ่นทันที ไม่อย่างนั้นตอนอยู่ซงเจียงพวกเราก็จับมันไว้ได้แล้ว”