ภายในลานบ้านเลขที่ 88
ไม่นานหลังจากเสือเดินไปโทรศัพท์ที่ประตูรั้ว ฉินอวี่ก็ได้รับสาย เขาเหลือบมองหน้าจอ เห็นว่าเป็นเบอร์ของหยวนเค่อก็รีบเดินไปหน้าห้องตัวเองแล้วกดรับสาย
“ฮัลโหล หัวหน้าหยวนเหรอครับ?”
“ทำอะไรอยู่?”
“โธ่ เรื่องแค่นี้เอง ยังรบกวนคุณอีก” ท่าทีที่ฉินอวี่เพิ่งซัดเสือไปเมื่อครู่หายวับไปแล้ว แทนที่ด้วยสีหน้าประจบประแจง “คนที่มาที่ลานบ้านผมเป็นเพื่อนคุณเหรอ?”
“จะว่าเป็นเพื่อนก็ใช่” หยวนเค่อตอบพลางกะพริบตา “พวกเขารู้จักกับพี่ใหญ่ของผม พอได้ยินว่าคุณอยู่กองตำรวจก็เลยโทรมาหาผม”
“นี่มันเรื่องเข้าใจผิดกันทั้งนั้นเลย” ฉินอวี่พูดส่งเดช เพราะเมื่อครู่เขาได้ยินเสือพูดในห้องแล้ว จึงรู้ว่าเจ้าหมอนี่รู้จักกับหยวนเค่อ
“แล้วทำไมถึงลงไม้ลงมือกันล่ะ?”
“ผมไม่ได้อยากลงมือจริง ๆ” ฉินอวี่เป็นคนที่ชอบคิดหาทางหนีทีไล่ไว้ก่อนทำอะไร จึงตอบอย่างเป็นเหตุเป็นผล “ผู้หญิงที่เพื่อนคุณจะเล่นงานน่ะ เป็นคนเดียวกับในคดีลักพาตัวเมื่อช่วงก่อน”
หยวนเค่อชะงักไปเมื่อได้ยิน “คนที่ถูกลักพาตัวคนนั้นเหรอ?”
“ใช่แล้ว ผู้หญิงคนนี้ทำงานที่สถานีถ่ายทอดสดออนไลน์ แล้วก็เช่าลานบ้านเดียวกับผม เมื่อกี้เธอร้องไห้โวยวายอยู่ข้างนอก ผมเลยจำเป็นต้องออกไปดู คุณก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ต้องมีเส้นสายอยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นวันนั้นหัวหน้ากองหลี่คงไม่มาส่งเธอด้วยตัวเอง” ฉินอวี่อธิบายเสียงเบา “ในเมื่อผมบังเอิญเจอเข้า จะไม่เข้าไปยุ่งก็ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นถ้าเรื่องใหญ่ขึ้นมา เราอาจเดือดร้อนกันทั้งคู่ ตอนแรกผมกะจะออกไปเกลี้ยกล่อมให้เพื่อนคุณกลับไป ใครจะคิดว่า…พวกเขาจะทำอะไรไม่ยั้งคิด ถึงกับชักมีดใส่ผม…คุณว่าผมจะรู้ได้ยังไงว่าพวกเขารู้จักคุณ ในเมื่อพวกเขาทำแบบนี้ ผมก็ต้องอัดสิครับ”