ภายในลานบ้านเลขที่ 88
เด็กชายตัวน้อยเพิ่งวิ่งพรวดออกมา หญิงคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังก็เอื้อมมือคว้าคอเสื้อเขา ลากกลับเข้าไปในลานด้านในทันที “รีบปิดประตู อย่ายุ่งเรื่องชาวบ้าน”
ฉินอวี่จำได้ตอนอยู่ในห้องว่า คนที่ลากเด็กชายกลับไปก็คือเจ้าของบ้านหญิงคนนั้น
ภายในลาน ชายร่างกำยำหัวเอียงเหลือบมองไปทางลานด้านใน ก่อนยิ้มแล้วพูดกับหลินเนี่ยนเหลยว่า “เห็นไหม ยุคนี้คนเห็นเรื่องก็หลบกันหมด คิดว่าตะโกนเรียกสองคำแล้วจะมีคนช่วยหรือไง ฝันไปเถอะ!”
หลินเนี่ยนเหลยถอยไปจนถึงหน้าประตูห้อง ดวงตาคู่สุกใสจับจ้องชายร่างกำยำทั้งสามอย่างหวาดหวั่น ก่อนพูดเสียงออดอ้อนว่า “พี่ใหญ่ กล้องไม่ได้อยู่กับฉันจริง ๆ ฉันส่งมอบไปแล้ว อย่าทำให้ฉันลำบากเลยนะ...”
ชายร่างกำยำหัวเอียงก้าวเข้ามา คว้าผมดำสลวยของหลินเนี่ยนเหลยไว้ “แม่หนูน้อย เธอนี่พูดโกหกได้หน้าตาเฉยเลยนะ ถ้าฉันไม่แน่ใจว่าของอยู่กับเธอ ฉันจะมาที่นี่ทำไม?!”
หลินเนี่ยนเหลยมองใบหน้าขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อกับแววตาเจ้าเล่ห์ของชายร่างกำยำ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัว “ของน่ะมัน...”
“ปัง!”
ชายร่างกำยำหมดความอดทนในพริบตา คว้าศีรษะหลินเนี่ยนเหลยกระแทกเข้ากับกรอบประตูอย่างแรง “คำสาบานหยาบช้า ฉันให้เกียรติเธอมากเกินไปแล้วจริง ๆ”
หลินเนี่ยนเหลยไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะลงมือกะทันหัน จึงถูกกระแทกจนมึนงงไปทั้งตัว
“ตงจื่อ ลากเธอเข้าไปในห้อง ฉันจะเปลี่ยนวิธีคุยกับเธอ”
“พวกคุณจะทำอะไร?”
“ไม่เอาดี ๆ งั้นก็ให้ฉันช่วยคลายหนาวหน่อยแล้วกัน” ชายร่างกำยำทางซ้ายเดินเข้ามา กระชากหลินเนี่ยนเหลย เตรียมถีบประตูแล้วลากเธอเข้าไปในห้อง