“ผู้หญิงคนนั้นมีคนหนุนหลังอยู่ นายรู้เรื่องนี้ไหม” หยวนเค่อถามเสียงเย็น
เสือได้ยินแล้วชะงักไปทันที “ไม่เคยได้ยินเลยนะ”
“นายยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามีเบื้องหลังยังไง ก็พาคนไปก่อเรื่องซี้ซั้วแล้ว นายว่าคราวนี้ทำอะไรบุ่มบ่ามไปหน่อยไหม” หยวนเค่อขมวดคิ้วแน่น “ถ้าวันนี้คนที่นายเจอไม่ใช่ฉินอวี่ แล้วทำเด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรขึ้นมา นายรู้ไหมว่าผลจะเป็นยังไง ตอนพี่ใหญ่ฉันจับตัวเธอไป ยังสืบประวัติเด็กผู้หญิงคนนั้นไม่ชัดเลย มัตสึชิตะถึงได้พลาดท่าอย่างหนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนาย!”
“ผม...ผมไม่ได้คิดไปไกลขนาดนั้นนี่”
“อีกอย่าง ตอนนี้กองตำรวจทั้งกองกำลังปราบปรามคดีค้ายาอย่างเข้มงวด คำขวัญก็เป็นพวกเราที่ประกาศออกไปเอง นายยังไปยุ่งกับยาเวลานี้อีก อยากทำให้ฉันเดือดร้อนหรือไง ตอนนั้นฉันบอกนายไว้ยังไง ฮะ?” หยวนเค่อถามเสียงต่ำอย่างตำหนิ
เสือลูบผ้าพันแผลบนศีรษะ “ไม่ใช่ว่าผมอยากยุ่งกับยาตอนนี้ แต่ของมันกองค้างอยู่เต็มไปหมด พวกเราพี่น้องก็ทิ้งไปตั้งเยอะ...”
“พี่เสือ อย่าทำให้ตัวเองเสียจังหวะเพราะผลประโยชน์เล็กน้อย เรื่องนี้มีคนข้างบนคอยรับหน้าให้นายอยู่ จะร้อนไปทำไม” หยวนเค่อสั่งด้วยสีหน้าจนใจ “ไม่ว่านายจะมีเหตุผลอะไร ตอนนี้ก็ต้องเดินตามจังหวะของคนข้างบน อย่าหาว่าฉันไม่เตือน ถ้านายก่อเรื่องที่ด่านตรวจขึ้นมา ต่อให้ใครก็ช่วยนายไม่ได้”
“อืม ผมเข้าใจแล้ว” เสือพยักหน้า
“อีกเรื่อง ฉินอวี่เป็นคนของฉัน เขาทำงานให้ฉัน ต่อไปอย่าไปหาเรื่องเขา ตรงกันข้าม ถ้ามีเรื่องอะไรก็ต้องให้ความร่วมมือกับเขา เข้าใจไหม” หยวนเค่อรู้ว่าเสือเป็นคนใจแคบและเจ้าคิดเจ้าแค้น จึงกำชับเป็นพิเศษ
“เสี่ยวเค่ ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ นายอยู่ในกองตำรวจมาตั้งนาน คนมีฝีมือใต้บังคับบัญชาก็มีตั้งเยอะ ทำไมต้องรับไอ้เด็กเลือดร้อนนี่เข้ามาด้วย” เสือกัดฟันด่า “ให้ตายสิ ฉันอยู่ถนนดำมาตั้งนาน ยังไม่เคยมีใครกล้าเอาด้ามปืนฟาดหัวฉันเลย ไอ้หมอนี่...”