ยามบ่าย
หลังงานเลี้ยงศพจบลง ขณะที่จางเทียนกำลังจะออกจากพระราชวังใหญ่ หัวล้านที่กลิ่นเหล้าคลุ้งไปทั้งตัวก็ยืนตะโกนเรียกจากชั้นสองว่า “จางเฒ่า”
“มีอะไร หัวล้าน?” จางเทียนหันกลับไปถาม
“ขึ้นมาหน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยด้วยสองสามคำ”
“โธ่ เรื่องอะไร?”
“ขึ้นมาก่อนก็รู้เอง”
……
ราวสิบนาทีต่อมา ในห้องทำงานเก่าของหยวนหัว จางเทียนนั่งอยู่บนโซฟา พลางยิ้มถามว่า “เรียกฉันขึ้นมามีเรื่องอะไร?”
“หยวนเฒ่าจากไปแล้ว” หัวล้านลูบหัวโล้น ก่อนทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้แล้วตบเข่า เขากะพริบตาปริบ ๆ พลางพูดว่า “ฉันอยากปรึกษานายว่าต่อจากนี้บริษัทจะเอายังไง”
จางเทียนชะงักไปครู่หนึ่ง “ฮึ ๆ จะมาปรึกษาฉันทำไม? ก่อนหยวนเฒ่าจากไป เขาไม่ได้บอกไว้แล้วหรือว่าจะยกบริษัทให้หยวนเค่อ แล้วให้นายเป็นผู้สำเร็จราชการ”
“ไม่ต้องมาพูดเรื่องผู้สำเร็จราชการกับฉัน ฉันไม่เห็นจะอยากได้ตำแหน่งนั้น” หัวล้านพับขาขึ้น ก่อนถามตรง ๆ ว่า “ฉันแค่อยากฟังความเห็นนาย ถ้าหยวนเค่อขึ้นเป็นใหญ่ นายเห็นด้วยไหม?”
จางเทียนเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนก้มหน้าตอบว่า “จะมีอะไรให้ไม่เห็นด้วยล่ะ กิจการนี้หยวนเฒ่าเป็นคนเริ่มสร้างขึ้นมา เขาจะยกให้ใครก็ให้คนนั้นไปสิ”
“นายคิดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?” หัวล้านถาม
จางเทียนมองหัวล้าน คิ้วขมวดเล็กน้อย “ไม่ใช่ แล้วนายหมายความว่ายังไงกันแน่?”
“ไม่ได้หมายความว่ายังไง ฉันแค่ถามว่านายยอมให้หยวนเค่อขึ้นเป็นใหญ่จริง ๆ หรือเปล่า?”
“ฉันบอกไปแล้วไง เขาอยากเป็นก็ให้เป็นไป แล้วฉันจะไปสนับสนุนยังไงล่ะ ให้คุกเข่าตะโกนว่า ‘ทรงพระเจริญหมื่นปี’ เลยหรือไง?” จางเทียนก้มหน้าหยิบซองบุหรี่ขึ้นมา “บริษัทนี้ ไม่ว่าจะตอนหยวนเฒ่ายังอยู่ หรือตอนเสี่ยวเค่อจะขึ้นมารับช่วงต่อ นายก็เป็นคนที่โดดเด่นที่สุดอยู่ดี เพราะงั้นแค่นายเห็นด้วยก็พอ ไม่ต้องถามความเห็นฉันหรอก”